No i tu wystarczy się zastanowić, jak te koncepcje mają się do polskich realiów. Otóż prawda jest brutalna: Polska jest połączeniem obu koncepcji (państwa socjalistycznego i kapitalistycznego) – w Polsce sa wysokie podatki (jak w krajach o rozwiniętym socjalu), ale mimo tego każdy musi o siebie dbać jak w kraju czysto kapitalistycznym.

ładnie to ujął Paweł Dejko na swoim blogu:
http://paweldejko.blogspot.com/2013/08/nawiedzeni.html
http://paweldejko.blogspot.com/2013/08/najnizsza-krajowaczyli-gowniane-zycie.html

czy znasz lepsze okreslenie na tą miłość państwa do obywateli?

Otóż w PRL dzień pracy trwał 8 godzin, nie 12. I jeśli jestem mentalnym produktem PRL-u, to m.in. dlatego, że uważam, iż człowiek powinien, pracując 8 godzin dziennie, zarobić na godne życie. Ne godzę się na tyranie po 12 czy 14 h na dobę. Głęboko we mnie tkwi ukształtowane właśnie w PRL przekonanie, że 1/3 doby to sen, 1/3 to praca i 1/3 to czas na życie. A weekend – wiadomo – 24/24 dla człowieka.

Ja w sumie chyba otrzymałem odpowiedź na moje pytania. Wiem już, że nie ma(m) na co liczyć: tu się nic nie zmieni, bo nie ma komu tego zmieniać. I przychodzi mi na myśl jedynie ujrzany dziś demot z podobizną pana premiera i podpisem:

– Jak jest szczyt politycznego chamstwa?
– Zagłosować na Tuska i wyjechać z kraju…

Piszesz: „Polska się nie zmieni tak długo, aż ludzie, którzy pamiętają, choćby tylko migawki dawnego ustroju, będą u władzy. Dopóki młodzi, wychowani w wolności, poszanowaniu człowieka i tolerancji nie zasiądą na szczycie, nic się nie zmieni”.
Też odnoszę takie wrażenie. Sęk w tym, że tak, jak piszę w tekście, młodzi się do tej polityki nie garną, bo utożsamiają ją z oszołomstwem, a nie z odpowiedzialnym i kreatywnym działaniem, pracą. Młodzi – nauczeni przykładem swoich rodziców, którzy całe życie ciułali grosz do grosza i urabiali się po pachy – nie chcą tyrać 12 godzin dziennie. Chcą przyjść, zrobić swoje, dostać kasę i owszem, rozwijać się, ale niekoniecznie wyłącznie poprzez pracę. To podstawowa różnice, jakie dzielą pokolenia X i Y. Chcemy żyć pełnią życia i mieć poczucie realnych zmian poprzez swoje zaangażowanie w dany projekt. Póki co polityka w PL takim projektem nie jest.

Piszesz też „W polsce każdy temat jest rozdrapywany jakby w środku kleszcz siedział, do krwi, do mięsa. bo on powiedział A, a on B! w każdnym normalnym kraju koleś pokroju kaczyńskiego, rydzyka, tego pierdolca od smoleńska byłby psychopatą olewanym nie tylko przez media, ale i społeczeństwo”.
Wczoraj praktycznie to samo powiedziała moja przyjaciółka, która mieszka w UK, podobnie jak Ty, już od 7 lat. Dopiero będąc tam zauważyła, że w Polsce każdy temat drąży się na wszelkie możliwe sposoby, a media – te wiodące, nie żadne brukowce – podejmują żenujące tematy. Trudno się w tym punkcie z Wami nie zgodzić….

co? mają wyjść na ulicę i co zrobić? wołać do wszystkich, żeby odeszli? 400 posłów, 160 senatorów (chyba), plus europejscy, biura poselskie, sztaby regionalne, wojewodowie, wójtowie, sołtysi? w krakowie od 3 kadencji rządzi majchrowski, pierdolony paralityk, który rozłożył miasto na łopatki. i co? wybory znów wygra.

w anglii newsy polityczne to tylko procencik, w polsce główny temat wiadomości. anglicy mają w dupie politykę dopóki ta nie zaczyna im jeść z talerza. choć i wtedy pogrożą palcem i jedzą dalej. cameron tnie benefity, i co? rewolucja? ktoś tam coś pojęczał i już, po temacie, przeszło, pobolało i zapomnieli. w polsce każdy temat jest rozdrapywany jakby w środku kleszcz siedział, do krwi, do mięsa. bo on powiedział A, a on B! w każdnym normalnym kraju koleś pokroju kaczyńskiego, rydzyka, tego pierdolca od smoleńska byłby psychopatą olewanym nie tylko przez media, ale i społeczeństwo. w polsce są dwie wielkie siły: komuna i kościół. pierwsza trzyma wszystkich w nienawiści do tego co było i podgrzewa krew do walki z układami, w imię lepszego jutra, najlepiej prawicowego. a kościół utzrymuje armię ślepo podążających i nie myślących logicznie dawców, czyńców, ofiarników, gotowych w imię krzyża leżeć krzyżem w mrozie i śniegu. ale znów nie odetniesz pępowiny, bo będzie że zamach, że czerwoni, że targowica. ech. za 20 lat. może. za 20 lat ten kraj będzie normalny.

faktem jest, generacja Y się nie buntuje, bo nie ma przeciwko czemu. jest internet, otwarte granice, praca (lepsza, gorsza, dalej, bliżej, ale jest). ja wiem, że ceny, że nieruchomości, że zus, że zarobki. ale co zrobisz? w polsce trzeba zastrzelić ze 150 tys osób i wysadzić kilkadziesiąt budynków, a potem spalić konstytucję i kodeks karny, żeby coś zmienić. carte blanche.

– po raz któryś pada sakramentalne ‚państwo rucha nas w tyłek’. Może i brzmi to ciekawie (?), ale chyba warto byłoby rozwinąć co masz (macie) na myśli? Przypomnę, że w różnych koncepcjach rola państwa jest diametralnie różna – wysokie/niskie podatki, pomaganie obywatelom czy nie, w jaki sposób itd. Precyzuję: Jeden może się czuć wykorzystany przez państwo bo płaci wysokie podatki, drugi, że nie otrzymuje od państwa dość pomocy. Chyba trudno się nie zgodzić, że to mimo wszystko dwa zgoła odrębne spojrzenia na kwestie ‚ruchania w tyłek’

– w sytuacji gdy pojawiają się hasła o ‚masowej emigracji’ wypadałoby pokazać trochę liczb, no i przede wszystkim ile tych ludzi wraca w końcu do Polski? Emigracja na dwa, trzy, cztery lata żeby trochę zarobić, nabrać doświadczeń niekoniecznie znaczy „nie da się żyć w Polsce uciekamy” (podkreślam – nie wiem czy mam rację. Trzeba by zebrać nieco liczb i zobaczyć jak to wygląda statystycznie, broń boże w artykułach newsweekowych i natematowych)

– Przez to że brakuje lidera jedynym wyjściem jest rewolucja? Wybacz, nie nadążam. ‚Lider’ czy może ogólniej ‚dobre rządzące jednostki’ nie biorą się z powietrza. Nietrudno zgadnąć, dlaczego takich jednostek brakuje, biorąc pod uwagę co się działo 20 30 i 40 lat temu. Takie jednostki mogą być jedynie (w mojej ocenie) produktem edukacji, pracy nad dialogiem i powolnych zmian zarówno w wiedzy, kulturze jak i mentalności.

– i chyba właśnie mentalność odgrywa tutaj zasadniczą cechę. W jednym z komentarzy przywołujesz kraje skandynawskie jako te o najmniejszym rozwarstwieniu społecznym – zgoda, ale zastosowanie ich rozwiązań w Polsce, nie ma najmniejszej szansy powodzenia, właśnie przez naszą mentalność (nie mówię, że gorszą – inną). za ang wiki: Law of Jante: a mentality that de-emphasizes individual effort and places all emphasis on the collective, while discouraging those who stand out as achievers. (Nawiasem mówiąc ciekawe jak to się ma do wszystkich motywujących textów z lajfstajlowych (tfu) blogów)

Przekaz byłby bezproduktywny, gdyby nikt nie odpowiedział na moje pytanie. A ludzie piszą. Również Ty. Jak sam widzisz po zamieszczonych komentarzach, co człowiek, to inna idea, inny światopogląd i stosunek do zastanej sytuacji. Wywiązała się dyskusja, która jest podstawą jakichkolwiek zmian.

Pozdrawiam,
M.

„Statystyki Eurostatu pokazują, że poziom życia w Polsce poprawia się szybciej niż w innych krajach Unii Europejskiej. Wraz z poprawą poziomu życia w Polsce ludzie stają się jednak coraz bardziej niezadowoleni. Świadczy to przede wszystkim o rosnących i trudnych do natychmiastowego zaspokojenia aspiracjach. Jesteśmy też wyjątkowym krajem ze względu na zmiany w rozwarstwieniu dochodów. […]

Dla uniknięcia krytyki, że podaje się średnie, które nie przedstawiają sytuacji całej ludności, Eurostat pokazuje sytuację dochodową czterech grup: pracodawców, pracowników, emerytów i bezrobotnych. Tylko w sześciu krajach Unii wzrosły mediany dochodów wszystkich czterech rodzajów gospodarstw domowych. Polska znalazła się w tym gronie obejmującym Niemcy, Szwecję, Danię, Finlandię i Słowację.”

Przekaz zrozumiałem, wg mnie jest bezproduktywny, co sama przyznajesz pisząc, że nie masz pomysłu co i jak można zmienić.

„Bo wychodzi na to, że jedyną opcją jest wyjechać z Polski. A tak po prostu nie powinno być.”

Tutaj imputujesz innym swoją niechęć do sytuacji w kraju. Mnie np. żyje się w Polsce bardzo dobrze i wcale nie czuję potrzeby wyjeżdżania.

Również niezależne statystyki Eurostatu pokazują, że poziom życia w Polsce podnosi się u z roku na rok. To jest fakt, a nie subiektywne odczucie. Całość sprowadza się wg mnie do cytowanego fragmentu: „Wraz z poprawą poziomu życia w Polsce ludzie stają się jednak coraz bardziej niezadowoleni. Świadczy to przede wszystkim o rosnących i trudnych do natychmiastowego zaspokojenia aspiracjach.” I tyle.