Dobre pytanie. Też chętnie o tym bym przeczytał, a także
chciałbym uzyskać odpowiedź na pytanie, co będzie kiedy ich dziecko dorośnie i
powie „skasujcie to gówno, nie chcę w tym uczestniczyć, dla mnie to
przynosi wstyd”.

AD2

Mam wrażenie, że mówisz tylko o hard-szafiarkach w tym
punkcie, tylko o kilku osobach. Tutaj mogę Ci chyba odpowiedzieć na zadane
pytanie, hard-szafiarki, które poświecają swoje życie dla bloga robią to od 4
do 8 godzin dziennie – nic dziwnego w końcu muszą się jakoś utrzymać, skoro
jest to ich główne źródło dochodów. Nazwijmy to „normalne” blogerki
modowe całą sesje zamykają w godzinę albo krócej, jeśli są na tyle świetne i
mają dobrego fotografa (mnie) :).

AD3

Pisałem bloga podróżniczego, więc znów mogę się
wypowiedzieć. Nigdy nie dostałem robaka w podzięce, ale jeśli bym dostał, cóż,
zjadłbym go. Może by mi zasmakował? Nigdy nie poznasz, dopóki nie spróbujesz.
Zdarzało mi się przechodzić „ludzkie pojęcia”, więc nie zawahałbym
się żeby coś innego zrobić, ale z drugiej strony, nie ma tu sytuacji w której
„przechodzimy ludzkie pojęcie” w końcu wszystko dzieje się wśród
ludzi, jeśli dla nich jest to normalne, to na pewno by mnie nie zabiło.
Wszystko – dopóki sytuacje nie zmuszają do ingerencji w ciało tzn. przekłucia
etc.

AD4

–

AD5

Mniej więcej:
http://socialpress.pl/2013/08/facebook-wyjasnia-jak-dziala-edgerank-i-daje-drugie-zycie-starszym-wpisom/

Zdarzyło nam się, że w Mołdawii przemiły winiarz postanowił nas uraczyć obiadem. Akurat trafiliśmy tam w okolicy prawosławnego święta zmarłych, zwanego prawody, więc chciał okazać gościnność. Na obiad był m. in. kogut. Smakołykiem nad smakołyki w opinii gospodarza był czubek koguciej głowy wraz z grzebieniem. W naszej opinii lepsza była już jego domowa miętówkowa nalewka o mocy chyba 70% robiona z cukierków rozpuszczanych w spirytusie :) więc co gospodarz chciał komuś wdusić ten smakołyk (nabił go na widelec i zachwalał), to my toast za gospodarza. W końcu gościu przekąsił tym kogucim grzebieniem, zreflektował się i zaczął przepraszać :) Ulżyło nam, przyjęliśmy przeprosiny, impreza rozwijała się pokojowo dalej. Z ulgi kupiliśmy kilka butelek jego domowego wina. Degustacja odbywała się przy suszonej rybie przypominającej dostępne u nas wieprzowe uszy dla psów ras większych. Trzeba było zjeść jednak ten grzebień.

Udało mi się raz odmówić jedzenia sało – słoniny w czekoladzie, także jako przekąski do wódki, specjalności jeśli dobrze pamiętam ukraińskiej. Powiedziałam, że nie lubię mięsa na słodko, że albo tort albo szynka. Zadziałało:)))

A odpowiadając wprost na pytanie: w znakomitej większości przypadków zjadam robaka :) albo chociaż nadgryzam. Z grzeczności lub ciekawości. Głównie dlatego, że trudno jest skutecznie i nieobraźliwie dla gospodarzy odmówić, gdy się nie zna ich języka albo mówi w obcym dla obu stron, a liczy na dalszą gościnność. Często bierze się, co dają i nie wybrzydza. Czasem nawet się nie wie, co jest na talerzu:) Taki poczęstunek to zawsze wyraz gościnności, a nie złośliwa próba wkręcenia. Dają to, co mają najlepszego. A że smak inny niż u nas… No cóż, u nas też są hardkorowe dla obcokrajowców dania, choćby ogórek małosolny, golonka ze skórą czy solony śledź w śmietanie. Albo zupy: czernina, flaki. Można się zemścić :D

Naprawdę zależy, czy specjalnie przygotowujemy stylizację do zdjęć i wychodzimy tylko po co, żeby zrobić posta, albo nawet fotografie do kilku postów w czasie jednej sesji (strasznie nie podoba mi się ta opcja, wydaje mi się wtedy wszystko takie sztuczne, bo ubierane tylko do zdjęć). Inaczej to wygląda, kiedy fotografujemy to, co faktycznie na co dzień nosimy i fotografujemy strój np po zajęciach na uczelni. Mi zdarzają się i szybkie „focie” w drodze do domu jak i bardziej profesjonalne sesje, kiedy koleżanka mnie maluje i zdjęcia trwają wtedy dłużej – ale też zazwyczaj wychodzą lepsze, są też bardziej różnorodne, a nie tylko portret, cała sylwetka, detale, zdjęcie z boku.

W przygotowaniu samego wpisu najtrudniej jest coś napisać. Zależy, czy chcemy napisać, co na sobie mamy, dlaczego to ubraliśmy, chcemy opisać jakieś wydarzenie (trzeba po 3 razy sprawdzać wszystkie fakty i nazwiska), a może mamy jakieś przemyślenia i strój tylko jakoś koresponduje z przesłaniem tekstu. Ostatnio lubię takie popkulturalne powiązania.

Jeśli chce się napisać coś o modzie, to wtedy więcej czasu zajmuje jeszcze zebranie informacji, bo kiedy już coś piszemy, przydałoby się, żeby było to spójne i zgodne z faktami.

Do tego dochodzi – jak w przypadku innych blogów – dodanie etykiek, podlinkowanie posta na facebooku, promocja na różnych portalach jak lookbook czy modnapolka – to też zajmuje trochę czasu.

Jeśli chodzi o płacenie fotografom – zazwyczaj wymieniamy się na zasadzie „zdjęcia za zdjęcia” albo odwdzięczam się fotografom w jakiś inny sposób (słodycze, biżuteria, zabieram przyjaciółkę na różne wydarzenia, jeśli dostaję podwójne zaproszenia, dzielę się #daramilosu) i na razie to działa, ale gdybym zależało mi na współpracy z profesjonalnym fotografem to wiem, że wtedy taki barter raczej nie wchodziłby w grę.

Pozdrawiam! :D