Rozumiem więc z naszej minirozmowy tyle: trzeba by może doprecyzować pojęcie zdrady bardziej jako oszukiwanie kogoś niż sam akt duchowego czy fizycznego wiarołomstwa. Wtedy oczywiście będziemy zgodni, że lepiej odejść niż oszukiwać, prawda?

Owszem, życie nie jest czarno-białe. Zdaję sobie też sprawę, że w małżeństwie funkcjonuje się inaczej niż w związku, w jakim np. ja jestem teraz. Ale pozostaję przy swoim zdaniu, że zdrada – ta, kiedy jedna osoba żyje w kompletnej nieświadomości, że jest zdradzana – to jedna z najgorszych rzeczy, jakie można wyrządzić drugiej osobie. To zburzenie fundamentu związku, jakim jest zaufanie. Potrafiłbyś być z kobietą, która Cię zdradziła? Ja nie mogłabym dotknąć swojego mężczyzny wiedząc, że gdy był ze mną, łączył go seks albo/i jakaś więź uczuciowa z inną kobietą.

Czytałaś (a może oglądałaś) „Fabrykę oficerów” Kirsta? Jest tam adekwatna sytuacja. Akcja rozgrywa się w szkole oficerskiej Wehrmachtu, gdzie wykładowcami są frontowi weterani. Jeden z nich raz w tygodniu rozgrywa kilka partii szachów z innym. I wszyscy wiedzą, on też, że wtedy jego zona wpada w ramiona innego. Ale cóż zrobić, skoro jej mężowi granat urwał przyrodzenie? Ich małżeństwo to nie tylko seks, którego już być nie może. To także miłość, to także przyjaźń, to także założona rodzina, to także pewien status społeczny. Nie można tego zerwać ani też oni tego nie chcą. Zarazem mąż – kaleka, choć cierpi, to rozumie, że nie ma prawa pozbawiać żony prawa (wiem, powtarzam się) do czegoś, co stanowi jeden z ważnych elementów życia, więc jakoś godzi się z sytuacją.

Życie nie jest czarno-białe. Zdrada nie zawsze jest wyłącznie wyborem. Mógłbym długo o tym pisać. Ale dodam tylko: nie zdradzam, nie mam takiej potrzeby, ponadto jestem świadom podjętych zobowiązań – także wtedy, gdy świat podsuwa mi uroki nie z tej ziemi…