Kilka lat temu poznałam sympatycznego faceta. Nic nas nie łączyło, poza tym, że mieliśmy wspólnego znajomego z którym czasem razem wychodziliśmy na jakieś piwo czy spacer. Traktowałam Go jako kolegę, nic więcej. Niestety Pan sobie coś ubzdurał i zaczął mnie nękać. A chwytał się różnych sposobów.

Kiedyś odwiedził mnie w pracy, wraz z córką (7 letnią chyba). Dziewczynka od razu mnie polubiła, ale w trakcie spaceru, zaczęła rzucać do mnie tekstami w stylu: Lubisz mojego tatę? A może weźmiesz Go za rękę? Lubisz mojego tatę? A może Go przytulisz? itd… kiedy zaczęła mówić o tym, żebym Go pocałowała, stanęłam przed Nią i powiedziałam, że tak nie wolno. Jeśli kiedyś będę miała ochotę zrobić coś z powyższej listy, to zrobię to, bez proszenia przez kogokolwiek…

Synowi, który się urodził, dał na imię Kuba. Gdy zapytałam Jego córkę o imię braciszka, powiedziała: ma na imię „Kubuś” bo tatuś powiedział, że Ci się to imię bardzo podoba! Byłam w szoku.

Później wysyłał do mnie miliony sms`ów dziennie. Pod drzwiami zostawiał mi kwiaty. Jakimś cudem obserwował również, co robię w mieszkaniu (mieszkam na 5 piętrze, a w okolicy żadnych budynków z których mógłby to robić!) i zawsze dokładnie opisywał jak chodzę ubrana. Kiedy widział mnie z jakimś facetem, z którym szłam do domu – od razu mnie informował, że widział, że wie jakim samochodem przyjechał itp…

Porysowana karoseria, zaciągnięte na stałe rolety, drzwi zamknięte na wszystkie zamki. DRAMAT! Nie reagowałam na Jego smsy, ale każdy dźwięk telefonu wywoływał u mnie paniczny lęk, bałam się spojrzeć na wyświetlacz. Gdy zagroziłam policją, odpuścił. Odpukać, mam spokój od jakichś dwóch lat. Niestety, za każdym razem, gdy spotykam Go na mieście, spodziewam się smsa lub jakiegoś tekstu i cały dzień chodzę jak w transie.

A tak na poważnie – miałam raz taki przypadek. Główną bronią był właśnie telefon i kilogramy smsów oraz połączeń.W sumie niezbyt groźny i niezbyt długotrwały. Na szczęście. Popłaciła moja wytrwałość w ignorowaniu.