Komentarze do: Pokolenie Piotrusia Pana

Autor: Pawel Bielecki

Pawel Bielecki — Thu, 26 Sep 2013 21:29:00 +0000

Kiedyś było fajnie, a teraz jest zajebiście ;). Przeżyłem znacznie więcej niż większość moich znajomych, ale nie patrzę na to wstecz, nie rozpamiętuje jak to było, takie coś sobie zrobię jak będę umierał za parenaście lat – chociaż może wtedy zajaram się perspektywą własnej umieralności i to co było nie będzie miało dla mnie większego sensu.

Nie ma czegoś takiego jak „młodość is gone” – nie jesteśmy ani młodzi ani starzy – cały czas się zmieniamy, dojrzewamy do starości, która daleko przed nami. Mój tato jest młody mimo, że ma sporo lat. Nie uważam go za starca.

Autor: Xezbeth Haque.pl

Xezbeth Haque.pl — Wed, 25 Sep 2013 17:11:00 +0000

Ciekawe podejście :)

Autor: Xezbeth Haque.pl

Xezbeth Haque.pl — Wed, 25 Sep 2013 17:05:00 +0000

Mnie bliżej do Twojej wersji wydarzeń. Od razu po liceum praca, wyprowadzka. Teraz dwójka dzieci i pewien bagaż życiowych doświadczeń. Tylko już imprezy mnie nie jarają :)
Nie rozpamiętuję, ale wspominam z przyjemnością i sentymentem. Ale nie po to, by tam wracać.

Autor: Xezbeth Haque.pl

Xezbeth Haque.pl — Wed, 25 Sep 2013 17:01:00 +0000

Też będę nosić trampki w wieku Wojewódzkiego. No, okulary też, bo wzrok raczej mi się nie poprawi ;) Ale rzeczywiście jeśli o niego chodzi, jest co analizować.

Autor: Muszkieter

Muszkieter — Wed, 25 Sep 2013 00:10:00 +0000

Coś w tym jest. Inaczej zrozumiałem Twój tekst, bo sam dziś westchnąłem do pięknego 20-letniego, podkreślając jak to niezbyt przepiękne to moje 30. A on do mnie „teeee, nie rób z siebie takiego starocia”. I przytaknąłem, że mam szczęście, że taki stary nie jestem. Paradoks.

Piotruś Pan z Muszkieterem ma wiele wspólnego, bo np… nosi kapelusz ;)

Autor: Malvina Pe.

Malvina Pe. — Tue, 24 Sep 2013 20:01:00 +0000

Popłynąłeś ;)

Autor: Muszkieter

Muszkieter — Tue, 24 Sep 2013 16:37:00 +0000

Komu wypada być młodym? Temu, co jest młody. Komu nie wypada? Temu, co jest za stary, żeby być młodym. Gdzie jest granica? W dupie. Dlaczego jest taka płynna? Bo się w dupach przewraca.Dlaczego się w dupach przewraca? Bo jak się ma dupę na karku, a głowę w dupie, to nie ma szans, żeby się nie poprzewracało.

Ot, takie krótkie flow.

Autor: shelmahh

shelmahh — Tue, 24 Sep 2013 06:10:00 +0000

Może jest tak jak piszesz ale nie każdego to na szczęście dotyczy. Pierwszego syna miałem w wieku 25 lat i w tym samym roku ożeniłem się. teraz już trójka dzieci na koncie i wszystko gra. nic nigdy nie rozpamiętywałem . nauczony odpowiedzialności, wyskoczyłem z domu mając lat 21. pracuję od 19 roku życia. imprezy trwają cały czas. w sumie nigdy się nie skończyły. były małe przerwy na większe zaangażowanie przy narodzinach dzieciaków i ich pierwszych 2 latach życia, ale nie wpływało to jakoś mocno na fajne akcje. były kluby ale z racji tego, że w tej chwili rządzą w nich małolaci a my się już tam nie odnajdujemy, bawimy się na dobrych domówkach, bądź wirujemy po mieście i też finalnie kończymy w jakiś mieszkaniach. ostatnią rzeczą jaką nam przychodzi do głowy, to właśnie rozpamiętywanie. raczej patrzymy do przodu, co tu można jeszcze zmajstrować i co nas ciekawego czeka. starości się nie boję, bo niby czemu? mam już nieco siwą głowę, znajomych, którzy skończyli jakiś czas temu 40, moja ex żona ma 41 i jakoś nie widzę, żeby wyglądali jak staruszkowie, czuli się źle. wprost przeciwnie.

W moim wieku ludzie kupują ziemię, by mieć gdzie wypadać na weekend za miasto. I tak się odwiedzamy co jakiś czas, obserwujemy jak nam rosną dzieci, niektórzy mają dzieciaki w tym wieku, że za nami pierwsze matury (a mamy czy ojcowie cały czas na kursach tańca, festiwalach, snowboardzie, kite’cie itd).

Co nas różni od 20 latków? nie mieszamy alko ;)

Autor: Combos

Combos — Tue, 24 Sep 2013 00:08:00 +0000

Jako 30-latek czuję się wywołany do odpowiedzi. Jeszcze niedawno uważałem, że po 30-ce się umiera a dziś wspominam gumę turbo, tiki-tiki, zbieranie karteczek i grę w wojnę a także legendarną „białą budkę” która była dla nas centrum dowodzenia, okrętem, domem i wszystkim co można sobie było wyobrazić. O sankach już nawet nie wspominam, kiedy dzieciak cały ośnieżony wparowywał do domu roznosząc bryły śniegu po całym mieszkaniu, zbierając przy okazji opieprz od mamy. Albo gra w gałę, a że stałem na bramie, gdzie całkiem nieźle sobie radziłem, to grałem w długich spodniach, bo trzeba było się „rzucać”. I właśnie tych długich spodni, które zawsze były całe ubłocone, rodzice nie nadążali prać. Raz nawet grałem w starych „kantach” tj. spodniach od garnituru taty, które oczywiście były za duże. Ilości siniaków i zadrapań nikt nie liczył. I jeszcze ciocia, która zawsze podciągała nam wszystkim przyduże portki po same pachy. Ale nie tylko, bo przecież były też późniejsze spływy kajakowe, gitara przy ognisku i komandos strong za 3:20 z butelką. Już tego nie ma*. Ci, co kiedyś organizowali spływy dziś opiekują się dziećmi. Zamiast śmigać po górach jeżdżą nad morze z małżonkami. Zmęczeni robotą chcą odpocząć a nie trzaskać niezmierzone kilometry na rowerach. Świat się zmienia a czasu cofnąć nie da się. Zostali ci, co nie założyli jeszcze rodzin i z utęsknieniem wspominają dawne lata udając dwudziestolatków. Ale są też tacy, którzy sporo się nauczyli, widzą więcej i sięgają wyżej. Dla nich otworzyły się możliwości. Na góry już nie wchodzą szlakiem ale wspinają się po graniach. Żeby zobaczyć inne miasta nie czekają na wycieczki szkolne – jadą tam w weekend na rowerach. Zamienili Czarną Hańczę na Kamienną a Góry Świętokrzyskie na Kaukaz. Kiedyś założą rodziny i będą z dziećmi a potem wnukami śmigać po bezdrożach bieszczadzkich. A że człowiek nie staje się młodszy. Być może. Ale póki trzaska się życiówki na biegowych trasach można mieć to głęboko w d… ;)

* za wyjątkiem tanich win. Dziś nie wiem, jak można było pić coś, co z uwagi na ilość siarki mogło z powodzeniem posłużyć jako Koktajl Mołotowa.

Autor: Łukasz Kowalczyk

Łukasz Kowalczyk — Mon, 23 Sep 2013 20:35:00 +0000

Życie jest za krótkie na poważne sprawy, na obowiązki, na zakazy, nakazy, na pesymizm a nawet racjonalizm, na gadanie o chorobach, o dzieciach, o bólu głowy spowodowanym niskim ciśnieniem… Jutro kończę 28 lat, ale mentalnie zatrzymałem się na 25 i więcej nie chcę mieć. Mam rodzinę, dzieci, mieszkanie czyli full obowiązków, ale staram się wykonywać tylko te, które muszę. I nie dokładam ich sobie. A te które mam zawsze mogę przyprawić nutką humoru, przesadnego optymizmu i też da się żyć. Tylko trzeba umieć.