Komentarze do: I made it!

Autor: Ania

Ania — Tue, 31 Dec 2013 01:55:00 +0000

No proszę, ja też po raz pierwszy zobaczyłam swój artykuł w gazecie w wieku 15-stu lat :) To był chyba pierwsze „made it” moment. Potem była Anglia, Hiszpania, USA, TOEFL… życie bez made it moments jest niesamowicie uciążliwe, czekam na kolejne! :)

Autor: Agnieszka

Agnieszka — Sun, 15 Dec 2013 14:59:00 +0000

Ja czuję to teraz, kiedy w końcu wzięłam się za realizację długo odkładanego celu jakim jest założenie aparatu ortodontycznego. Oj dłuuugo odkładałam to na później, a w końcu przystąpiłam do realizacji i każdy krok, który przybliża mnie do celu powoduje uczucie euforii. Lubię to uczucie, bardzo!

Autor: Malvina Pe.

Malvina Pe. — Wed, 11 Dec 2013 22:35:00 +0000

I totally forgot we used to speak polish in Turkey :)

Autor: Zuzana Stipkova

Zuzana Stipkova — Wed, 11 Dec 2013 22:18:00 +0000

I was born in Český Těšín (Cieszyn), the town at the polish border. I can read polish but to write is way too complicated..

Autor: Malvina Pe.

Malvina Pe. — Wed, 11 Dec 2013 22:10:00 +0000

Zuzana – fuck yea, I believe in you! :D

p.s. How come you know polish? ;)

Autor: Zuzana Stipkova

Zuzana Stipkova — Wed, 11 Dec 2013 22:07:00 +0000

Malvina, thank you so much for this article. I have had few moments like that in my life too and I know the feeling you are describing very well. Unfortunately I feel stuck in a routine lately and have no energy, no motivation to change it. But you have inspired me now! I want to feel it again. Fuck yea. I’m gonna make it ;)

Autor: Czupryn

Czupryn — Wed, 11 Dec 2013 13:53:00 +0000

Nie znam tego uczucia, ale łapię przekaz ;) Wolontariat z dziećmi to piękna rzecz!

Autor: Lucy eS

Lucy eS — Wed, 11 Dec 2013 11:51:00 +0000

uszczknęłam sobie nieco energii, dzięki

Autor: Katarzyna

Katarzyna — Wed, 11 Dec 2013 09:25:00 +0000

Takie chwile uskrzydlają. Czułam to, kiedy w II liceum zdałam CAE. Czułam to, kiedy dostałam się na wymarzone studia podyplomowe – to był największy hardcore w moim życiu, ale było warto. Czułam to, kiedy wyjechałam na rok do Belgii na kolejne studia podyplomowe – SAMA. Do tej pory pamiętam myśli w mojej głowie zderzające się z prędkością światła „Jak to będzie? / Co to będzie?/ A mieszkanie?/ A ludzie?/ A wszystko?”, ale byłam z siebie dumna i powtarzałam sobie „Dam radę”. Czułam to, widząc Machu Picchu o świcie, gdzieś koło 5 nad ranem. Ten widok zapiera dech w piersiach. Na długo. Jednak dla mnie te „czucia” to nic w porównaniu z „czuciem” kiedy robi się coś dla kogoś. Czułam to bowiem jeszcze bardziej kiedy usłyszałam „Dziękujemy, że nas Pani tak męczyła z tych słówek. W tym roku naprawdę się czegoś nauczyłyśmy” albo „Dzięki Pani moja córka znów polubiła francuski”. Chyba o to właśnie chodzi… żeby robić coś dla innych w naszym życiu. Nic tak spowoduje banana na twarzy jak piski dzieciaków, które widzą wjazd do Disneylandu (podczas gdy dla mnie to już n-ty raz). Wtedy człowiek, nawet jeśli ma czasami chwile zniechęcenia, myśli „chyba jednak warto”. Bo warto. Bo życie nie jest sumą oddechów, ale chwil, które zapierają dech w piersiach. I życzę Ci, aby te na wolontariacie właśnie takowe były.

Autor: Paweł

Paweł — Wed, 11 Dec 2013 09:20:00 +0000

Ja właśnie zapisałem się na siłownie. Poza tym dwa tyg. temu zmieniłem pracę… Doskonale wiem, o czym piszesz.

p.s. Fuck yeah, I made it! :)