Autor: wisznu

wisznu — Fri, 05 Jul 2013 10:13:00 +0000

to ja moze powiem od drugiej strony jak to wyglada
– po pierwsze – jak ktos pyta „co u Ciebie?”, to – chociaż wiem, że nie oczekuje opowiedzenia całej historii mojego życia, to nie wiem co odpowiedzieć. Skłamać „wszystko w porządku”? Powiedzieć „Normalnie” – kiedy taka odpowiedź od razu zostanie zrozumiana, że jest na odczepnego. I z resztą słusznie…
– po drugie – kiedy nie muszę, to nie lubię kłamać, więc nei będę opowiadać, jak to zajebiście mi się powodzi. Z resztą – opowiedzenie o jakimś problemie daje – choc minimalną – szansę na jego rozwiązanie.
– po trzecie – jak to śpiewa Adam Nowak „jestem Polakiem, mam na to papier i cały system zachowań”. No coś się we mnie wewnętrznie skręca na myśl, że mógłbym tak po amerykańsku, umierając na raka odpowiadać „wszsytko u mnie ok”…
– po czwarte (powiązane z pierwszym) – byc może cierpię na jakąś łagodną formę aspergera, ale język służy u mnie przede wszystkim przekazywaniu informacji. Więc jeśli ktoś mnie pyta – co u mnie, to odruchowo staram się coś opowiedzieć na temat tego co u mnie. Pomimo że intelektualnie rozumiem, że takie pytanie to często tylko słowny wypełniacz czasu do stwarzania pozorów, że odbyliśmy miłą pogawędkę…

Komentarze do: Bliskie spotkanie z ekshibicjonistą. Krótki poradnik

Autor: wisznu