Żyjemy mniej prawdziwym życiem więcej fikcyjnym życiem, które jest zamknięte w ramach schematu lub jakiegoś dogmatu; najczęściej pochodzącego z TV i kolorowej prasy.

Ja przez prawie 30 lat szukałem obiektywnie ludzi na których można polegać i którym można w jakiś sposób zawierzyć, zaufać, a skoro nie znalazłem nikogo takiego to co się dziwić, że nawet do związku takiej osoby nie znalazłem. Jeśli masz problem znaleźć zwykłą osobę to tym trudniej w związku. Statystyka. Np. w tych 15% ludziach, którym ufasz znajdziesz kogoś do życia razem a w 0% kogo znajdziesz? Przestałem się łudzić, że ludzie zmienią swoje podejście do życia i innych i wręcz „z dorośleją”.

Zachowanie ludzi, żyjących w bajkach to kontynuacja dziecinnych fantazji. Takie osoby nie wydoroślały z bajek i dziecinności. Najgorsze jest to, że nie biorą w ogóle tego, że tak jest. Nie biorą tego pod uwagę. Ja owszem też jestem dziecinny na swój sposób ale jestem tego świadomy i nie chowam to pod „dywan”, że problemu nie ma.

Wszystko by było proste gdyby ludzie mniej gadali o sobie a więcej innych słuchali a raczej „wysłuchali” ;) Ja przestałem się dawno temu odzywać i mówić co mnie boli, co chcę. Czemu? A kto mnie słuchał lub teraz słucha? Nikt.

— Woody Allen