Komentarze do: No i co się cieszysz?

Autor: Marek Paweł

Marek Paweł — Tue, 14 Oct 2014 09:26:00 +0000

Nie potrafimy sie cieszyc, bo trauma wojen, komunizmu, mordowanie Polakow caly XX wiek (z przerwami), to tez. Ale przede wszystkim (no, jesli masz 30+ lat, to zaraz po komunie;): brak kasy i „mozliwosci”. Dlaczego taki popieprzony uklad jest w Polsce? Po co psuc blog, ktory nie jest o tym.
Ja jednak mysle, ze ludzie, Polacy, ciesza sie z zycia; z malych rzeczy; ze slonce swieci; czy spadl snieg na Swieta. Maja tylko gorsze chwile, kiedy „zycie” sie dzieje.
Chociaz pewnie ulegam stereotypowemu mysleniu, ze mieszkajac we Wloszech, jadlbym pysznie, plywal w morzu, chlonal slonce i spotykal sie z usmiechnietymi ludzmi. Ale to chyba dobre na krotka mete. Wczoraj ogladalem zdjecia z niemal bezludnych atoli na Pacyfiku i owszem, fajnie bylo by tam byc, ale ciekawe jak szybko dopadla by mnie tam nuda? Nawet taki raj moze sie znudzic. Jednak obecnosc ludzi jest nam potrzebna i nawet ci wszyscy „idioci”, tez po cos sa.
Ps.: Wyobraz sobie, doplywasz do rajskiej wyspy, palmy, bialy piasek, szafirowa woda, wiec z szerokim usmiechem i blaskiem w oczach wyskakujesz na lad, a tam lezy spalony sloncem facet i ma ten caly widok w dupie. (No, chociaz widok kobiety moglby go ozywic).

Autor: Agnieszka Z

Agnieszka Z — Sun, 29 Jun 2014 23:46:00 +0000

Alez zajebisty i prawdziwy tekst! Mysle, ze jak sie jakis czas pomieszka za granica i ma stycznosc z innymi ludzmi/kulturami/zwyczajami bardzo latwo jest zrozumiec i zobaczyc pewne rzeczy o naszej polskosci.

Autor: Ka

Ka — Fri, 23 May 2014 10:49:00 +0000

Mieszkam w Hiszpanii i to co opisałas powyżej obserwuję przede wszystkim w sferze językowej. W Hiszpanii sa bardzo dobrze i naturalnie odbierane wszlekie przejawy euforii i pozytywnego opisywania zdarzeń i przeżyć. W Polsce natomiast często spotykam się z takim pobłażliwym uśmieszkiem co powoduje że mówiąc po polsku dobieram słowa zupełnie inaczej.

Autor: Marudna Królewna

Marudna Królewna — Sun, 18 May 2014 17:52:00 +0000

Trochę z przekory ;) Marudzę głównie jak muszę zbyt wcześnie wstać, jak kończy się kawa i jak mówią „nie pij więcej, idziemy do domu” ;)

Autor: Gochu

Gochu — Sun, 18 May 2014 14:07:00 +0000

Wieczór. Ja, Big Brother i reszta stada przesuwamy się w kierunku domu. Idziemy lasem, bo u nas na wsi niespecjalnie miewa się inny wybór. Ciemno, chłodno, straszno. Deszcz coraz namiętniej leje nam się na głowę.
– Cieszę się – mówię, a mój wyraz twarzy i sposób poruszania się (podskakiwanie) to potwierdza.
– Odbiło Ci? – Big Brother jest w wyraźnym szoku. – Niby z czego?
Patrzy na mnie. Na cienką, dżinsową kurtkę, która w zasadzie mogłaby się już rozpaść, na mokre włosy przylepione do czoła, wodę chlupoczącą w butach i pod butami, gdy wpadam w kałużę, gęsią skórkę na karku i szeroki uśmiech.
– Nie wiem. Ale to chyba najszczęśliwszy dzień mojego życia. – odpowiadam zupełnie bez sensu i znów wybijam się ku górze.
Big Brother puka się w czoło. A ja myślę, że cieszenie się z byle pierdoły jest bardziej praktycznie niż narzekanie na byle pierdołę :). Pozdrawiam z psychiatryka.

Autor: Ana

Ana — Sun, 18 May 2014 14:03:00 +0000

A w Hiszpanii to, przepraszam, jaka religia dominuje? Więc z religią bym tego tak mocno nie wiązała. Z religią w połączeniu z historią i polityką – już bardziej. W każdym razie, od religii bym nie zaczynała. Bo oto taka ja: wychowana w duchu dominującej w naszym kraju religii, która wbrew pozorom nie opiera się na samym suchym żalu za grzechy, odkupieniu win czy bojaźni. Ja tam się swojego Boga nie boję, bo ten mój jest miłością, radością, jest mi przyjacielem. Cieszę życiem i światem, który wokół mnie, oczywiście, ponarzekam sobie na pracę i los, ale zaraz zakładam na ryj uśmiech niczym hamak. I nie wiem, dlaczego potem mi trochę głupio, gdy mijani szarzy ludzie jakoś dziwnie na mnie patrzą… Ale kto mi zabroni się cieszyć, nawet jeśli nie mam z czego? Od zawsze wychodziłam z założenia, że lepiej śmiać się niż płakać.

Mam wrażenie, że to polskie maruderstwo i pociąg do wstrzemięźliwej radości wynika głównie z historycznej martyrologii narodu polskiego utrwalanej w literaturze, którą nas w szkole najbardziej maltretują (radosne treści – jakiekolwiek – na placach jednej ręki można policzyć. Jeżeli takie w ogóle w naszych szkołach są. Trudno mi sobie przypomnieć lekturę od a do z optymistyczną). Także roli religii bym tu nie przeceniała. Wkładanie nam do głowy takich treści od maleńkości, sprawia, że gdzieś tam w głowach Polaków gnieździ się stereotyp natury Polaka, który wiecznie ma pod górkę, jest skazany na porażkę, nic mu nigdy łatwo nie przyjdzie, musi smęcić, nędzić, cierpieć, bo przecież innym to wszystko ot tak, z płatka przychodzi. Mam wrażenie, że Polak jak sobie nie ponarzeka, to zachoruje. A nie, sorry, Polak jest chyba też najbardziej chorowitym spośród narodów ;)

Autor: paranoJa

paranoJa — Sat, 17 May 2014 15:34:00 +0000

chciałabym być przygłupem ;)

Autor: Krzysiek

Krzysiek — Sat, 17 May 2014 08:18:00 +0000

to taki wyższy poziom frustracji ;)

Autor: Alexandra

Alexandra — Fri, 16 May 2014 19:18:00 +0000

Człowiek zadowolony, uśmiechnięty, lub też zwyczajnie szczęśliwy to persona non grata narodu utrapionego. Cierpienie i lęk powinny płynąć w naszej krwii przez następne tysiąc lat, bo przecież to my – Polacy. A nasz kraj to cierpiętnica Polska a nie rezydencyjna Kanada. Wkurzające w całej teź „bożej” otoczce i przeświadczeniu bycia narodem wybranym jest to, że polskim sportem narodowym jest podcinanie skrzydeł innym. I nawet wszechobecny smutek i ciągłe narzekanie nie odbija się w świecie tak silnie jak prawdziwy dar wysysania z innych ludzi radości. No… bo jak to tak. Że niby masz mieć lepiej ode mnie? A z jakiej racji?

Autor: kasia muss sein

kasia muss sein — Fri, 16 May 2014 16:29:00 +0000

ha! zapomnialam dopisac, co chcialam – o POCZUCIU HUMORU. Jako Polacy, z plastycznym slowianskim jezykiem – mamy wspaniale mozliwosci dowcipkowania. Generalizujac – Anglicy maja swoja ironie, ktora tez jest spoko, my mamy, podobnie jak Grecy, zabawy polslowkami, znaczeniami, kontekstami. Mamy o wiele wiecej mozliwosci zartowania niz Niemcy, tylko szkoda, ze tak czesto tego nie wykorzystujemy.