Komentarze do: Być ślepym jeden dzień

Autor: Ewa Przygoda

Ewa Przygoda — Thu, 24 Jul 2014 11:56:00 +0000

Gdzie to można „zobaczyć”?

Autor: Ania

Ania — Sun, 22 Jun 2014 17:49:00 +0000

byłam na tej wystawie akurat dwa lata temu. teraz wszystkim, jak słysze, że jada do warszawy polecam.
ciekawe doświadczenie.
w sierpniu jadę znowu z mamą. zaprowadzę ją.

Autor: Konrad Boden

Konrad Boden — Fri, 13 Jun 2014 22:03:00 +0000

Nieco fałszywie brzmi MY z ostatniego akapitu. Łatwiej, i prawdziwiej, jednak jest pisać we własnym imieniu, Tylko we własnym.

Choć JA jest nieco mniej bezpieczne niż MY.

Autor: Martyna

Martyna — Thu, 12 Jun 2014 19:03:00 +0000

Jest takie powiedzenie: „czego oczy nie widzą tego sercu nie żal” jeżeli urodziłabyś się niewidoma nie miałabyś takiego żalu czy złości że nie możesz dostrzec tego co Cie otacza;tych kwiatów,ptaków.drzew, ponieważ nigdy byś tego nie zaznała. Najpierw trzeba chociaż raz mieć z czymś styczność żeby tego pragnąć Taka osoba „widzi” świat i otoczenie na swój własny sposób, bo innego nie zna i nie sądzę żeby odczuwała z tego powodu jakiś wielki gniew. My sobie tego nie wyobrażamy, nie potrafimy dopuścić myśli, że moglibyśmy żyć bez wzroku, ponieważ już zakosztowaliśmy życia, w którym widzimy i dostrzegamy i innego życia nie znasz.
Chyba wolałabym już urodzić sie jako osoba niewidoma i nie mieć tego żalu, że tylu rzeczy nie mogę ujrzeć i docenić.

Sorry rozpisałam się a do tego trochę chaotycznie, ale u mnie to standard inaczej nie potrafię. xd Mam nadzieję że wiesz o co mi chodzi:)

Autor: mamo, nie krzycz

mamo, nie krzycz — Thu, 12 Jun 2014 10:22:00 +0000

Mój kolega robił pracę magisterską (socjologia) polegającą na obserwacji tego, jak zachowują się inni w stosunku do osoby niewidomej, w której rolę się wcielił. Lekko nie było.

Autor: Ola (bitsandpictures.pl)

Ola (bitsandpictures.pl) — Thu, 12 Jun 2014 09:37:00 +0000

Byłam kiedyś w takim ciemnym domu w muzeum w Bremen. Uczucie bezradności kiedy nie masz pojęcia czy jesteś w kuchni czy w łazience jest straszne. Podziwiam niewidomych za to, jak potrafią sobie radzić w życiu.

Autor: Aneta

Aneta — Wed, 11 Jun 2014 14:48:00 +0000

Wydaje mi się, że z dwojga złego gorzej jest stracić wzrok po tym, jak „zasmakowało się” tych wszystkich pięknych miejsc i barw. Ktoś, kto urodził się niewidomy, tak do końca nie wie, co stracił( a może się mylę?), od początku buduje swój świat dostosowując się do ślepoty. Więc może utrata nie jest tak bolesna?Dla mnie utrata wzroku byłaby chyba jak utrata życia. Niewyobrażalna, nie do zniesienia.

Autor: cos tam o tym wiem

cos tam o tym wiem — Wed, 11 Jun 2014 13:52:00 +0000

mam niewidomego Tate. nie widzi od 10 lat. mam te sama chorobe co on. grozi mi to samo. obserwuje go, spedzam z nim czas i oswajam sie powoli z ciemna strona zycia :) to jest moj Tata. swietny czlowiek. tylko „widzi” swiat inaczej. w kazdym razie – dzieki za tekst. rzedko porusza sie temat niewidomych czy niedowidzacych.

Autor: Igor Mróz

Igor Mróz — Wed, 11 Jun 2014 13:27:00 +0000

A dopiero co byłem w Warszawie! No nic, dobry pretekst, by zjawić się tam znowu.

Dylematy, pytania i fobie w stosunku do niepełnosprawnych, o których piszesz ma chyba całkiem sporo osób. Ja na pewno. Ostatnio w ramach oswajania się, chadzam do niewidomych & niedowidzących masażystów w KRK (nazywa się toto Złote Rączki – polecam), ale to, co opisujesz musi naprawdę ryć beret.

Ja się zastanawiam jak oni, kurde, kierunek utrzymują. Czasem zamykam oczy idąc chodnikiem i zawsze mnie znosi!

Autor: Baba Jedna

Baba Jedna — Wed, 11 Jun 2014 08:39:00 +0000

Byłam dwa razy na tej wystawie, raz z koleżankami, raz z pierworodnym – niezapomniane wrażenia. Jestem zdziwiona jak mało ludzi w Warszawie wie o jej istnieniu, myślę że każdy powinien tego doświadczyć.