Jako były seksoholik mogę Ci powiedzieć, że niekiedy taki nadmiar doświadczeń może tylko pogłębiać ludzką samotność. Miałem wiele partnerek seksualnych, chętnie eksplorowałem granice przyzwoitości… Mimo dalece posuniętego zepsucia (w tych czasach pewnie zostałoby to inaczej nazwane: swobodą, nie swawolą, i dążeniem do realizacji ludzkich pragnień) nie byłem pozbawiony moralności do cna, nie dawałem się zamknąć w schemat związku, by później szukać zastrzyku dopaminy na boku. Wydawało mi się to nie w porządku, wtedy nie pojmowałam, jak można – będąc w związku, chodzić do łóżka z innymi i godzić się, by twój partner robił to samo. Dziś nadal tego nie pojmuje. Piszę to z pozycji osoby, która przeleciała dużo mężatek :-) Moja przyjaciółka powiedziała mi kiedyś że od braku seksu się umiera… Znam ludzi którzy egzystują długie lata bez seksu i żyją. Mimo to często widzę jak ludzie próbują stawiać seks na równi z potrzebami pierwszego rzędu. słyszę, że jesteśmy uwarunkowani tak a nie inaczej, i że z natury jesteśmy poligamistami itp. Tak się składa, że w przyrodzie są gatunki zarówno monogamiczne (np chomiki preriowe) jak i poligamiczne, tak samo jest z ludźmi… Jeżeli ktoś jest zdania, że monogamia nie jest dla niego, że jest zbyt utopijna, romantyczna, to czego szuka w związku? Relacji na wyłączność? Dziś czuję się sama, chcę się w tobie zapomnieć, przytulić cię, pocałować. Jutro moja natura odkrywczyni, i niepohamowana potrzeba zaznawania nowych rzeczy zaprowadzi mnie wprost do sypialni tego nieznajomego, przystojnego mężczyzny… Następnego dnia gdy będzie doskwierać mi poczucie pustki, wrócę żeby znów przytulić się do ciebie, pocałować w usta (mimo wczorajszego fellatio) OCZYWIŚCIE ŻE TAK MOŻNA ale to nie jest związek oparty na oddaniu, i pracy, to pójście na łatwiznę. Spróbujcie (potraktujcie to jako doświadczenie) wcześniej posłuchajcie Erykah Badu – Next lifetime: https://www.youtube.com/watch?v=p_ZhycNmlAo i zapytajcie: czy stać was na coś więcej? Może nie, może taki substytut związku będzie akurat tym czymś co wam odpowiada – na ten moment. Jestem jednak zdania, że pozostanie to tylko substytut, dla tych którzy nie potrafią się zdefiniować. Ja wyszedłem ze swojego uzależnienia, i obecnie jestem w długoletnim związku. Monogamista? Nie wiem, swoje uzależnienie było poniekąd wykreowane, z czasem zakorzeniło się ono w mym układzie limbicznym. Ludzie często swoje wyhodowane instynkty, mylą z naturalnymi predyspozycjami. Czy nie mam apetytu na inne kobiety? Hmm nie ważne gdzie nabieram apetytu – jadam w domu I TAK JEST DOBRZE, jestem szczęśliwy :-)

do autorki – niektóre wypowiedzi skrajne, nie pasujące do psychologa. Nie mam tu na myśli konkretnie tego wpisu, tylko ogólnie wpisy które udało mi się przeczytać. Stylistycznie – może być. Wartości intelektualne – jakieś :-) Potrafisz sprowokować do podzielenia się własnymi odczuciami, a to już dużo, i może tak ma być…

Nie da się prawdziwie zakochać tak, aby nie czuć żadnego ukłucia, żadnego żalu, że ta druga osoba przez chociażby moment komuś zupełnie obcemu oddaje tą samą czułość, to samo zaangażowanie, to samo zaufanie.

Inną rzeczą jest, że dzisiaj seks dla większości ani z żadnym zaufaniem, ani zaangażowaniem, ani tym bardziej z żadną czułością nie ma nic wspólnego.

To tylko czynność mająca na celu fizyczne zaspokojenie. Ale jeśli tak jest, to partner w tym momencie jest dla nas jedynie… narzędziem.

Jest jeszcze to, o czym pisze jomika. „Ty mi gotuj, a ja więcej zarabiam”, „Ty wynoś śmieci i przykręcaj uszczelki, ja będę twoją wizytówką na spotkaniu biznesowym”. A czasem między tym wszystkim można pójść na rodzinne spotkanie z narzeczoną/narzeczonym, by poczuć się „tym kimś dorosłym, samodzielnym, i spełniającym oczekiwania bliskich”, oraz mieć z kim uprawiać wieczorny seks. Czysta wygoda, zero zobowiązań.

Desperacja i egoizm. Razem lub osobno – po obydwu stronach przynajmniej jedno z nich.

I – co najsmutniejsze, chęć zaspokojenia najniższych żądz za wszelką cenę. Żądz, nad którymi zapanuje nawet dobrze wychowany pies.

Puste gadki o sprzyjaniu instynktom w nieskrępowanej formie. Jeśli to sprzyjanie instynktom jest tym, co powinno nas determinować, to po co nam w ogóle cywilizacja? Po co gotować mięso ze wcześniej wyhodowanego zwierzęcia, gdy można po prostu zagryźć je w polu? Po co chodzić do pracy i zarabiać pieniądze w jednej firmie by wydać je w drugiej, za cenę utraty nerwów i zdrowia, skoro można dać komuś pałką w głowę i wziąć to, czego się potrzebuje? Po co parzyć herbatę i podawać ją w porcelanowym dzbanku, gdy można wypić wodę wprost z czajnika? Dlaczego akurat zadośćuczynienie TEMU instynktowi miałoby być tak nieskrępowane?

Kamila Łońska-Kępa, doskonale napisane.

Ludzie, którzy uważają że faktyczne silne i trwałe uczucie może zaistnieć wyłącznie „w idealnym świecie marzeń”, to ludzie którzy dali się porwać temu systemowi – dostosowaniu do oczekiwań kogoś tam(gdzie takich „kogosiów” w życiu spotyka się wielu), To, że jakaś jedna czy druga osoba nie była w stanie spełnić naszych oczekiwań, nie oznacza że są one niespełnialne. Oznacza, że jedna czy druga osoba nie była w stanie ich spełnić.

Kto spośród osób żyjących w takim otwartym związku, marzył właśnie o tym w wieku nastu lat, gdy zakochał się po raz pierwszy? Dlaczego właśnie wtedy, pomimo głodu wiedzy, przygód, głodu świata, byliście w stanie oddać tej drugiej osobie całą uwagę i przywiązanie, a dzisiaj uważacie to za bzdurne? Czy aby nie właśnie pod kątem przykrych doświadczeń? Jeśli tak to „akt zrozumienia dla potrzeby seksualnego spełnienia partnera z kim popadnie i gdzie popadnie” jest wynikiem desperackiej próby dostosowania się do oczekiwań. I tych wypowiedzianych, i tych które nadpisujemy.

Tymczasem takie podejście do życia skutkuje dość ciekawie. Mianowicie osoby „otwarte seksualnie” są gotowe niemal na stosie spalić wszystkich, którzy tak żyć nie potrafią. Wiem, z jakimi reakcjami spotyka się dzisiaj osoba próbująca dochować wierności partnerowi. Takim ludziom zarzuca się średniowieczne poglądy bo przecież ‚nie jest możliwe, by jakieś tam bzdurne poczucie bezpieczeństwa, zaufanie, czy inne idiotyczne poczucie trwałości i stałości mogło dać więcej szczęścia, niż orgazm’.

Chodzi dzisiaj o to, by niczym siebie i drugiej osoby nie wiązać. By każde miało świadomość, że w dowolnym momencie może pójść w swoją stronę. By to drugie wiedziało, że „związek nic nie zmienia”. Jeśli „nic nie zmienia”, to po co w niego wchodzić? Dla statusu na fb? Dla zazdrości kolegów/koleżanek? Dla wygody? Dla stałego partnera w łóżku? Chyba więc rozsądniejsi są ludzie wchodzący w układy sponsorowane – przynajmniej nazywają rzecz po imieniu. Wiedzą, że zdecydowali się na to dla takiej czy innej wygody.

Zawsze któreś z dwojga zacznie w końcu coś czuć. I prawie nigdy nie wyjawi, że dany układ nie jest tym, czego oczekuje. Będzie cierpieć, odejdzie, i problemy emocjonalne które popchnęły ją/jego do tak desperackich decyzji pogłębią się. A wszystko to w imię „nieskrępowanej wolności”.