Komentarze do: Kobieta jest jak jej matka?

Autor: Malwina

Malwina — Fri, 03 Jul 2015 13:28:00 +0000

Spoko, moja mama jest mądra, ładna, fajna i kochana:) I to nie tylko moje zdanie, ale też mego faceta i znajomoych:) Ale teraz powiedz Malvina, czy tak samo to działa w drugą stronę? Czy oceniać faceta po jego ojcu??? Oczywiście zakładamy jak pisałaś generalną tendencję… Są wyjątki, sama znam: super rodzice – beznadziejne dzieci albo beznadziejni rodzice – super dzieci… Tak jak Marta pisze: są reguły, ale też wyjąki… Oczywiście Malvina pisze po prostu swoje zdanie… Ja mam swoje zdanie na temat wszystkiego, ale dopuszczam wyjątki i to że się też mogę mylić:D

Autor: Malwina

Malwina — Fri, 03 Jul 2015 13:28:00 +0000

Ogólnie ładnie mnie pochłonął Twój blog… A wpisałam Malwina w gogle bo szukałam czegoś o sobie:D

Autor: Tony Halik

Tony Halik — Thu, 19 Mar 2015 16:42:00 +0000

11 lat? To prawie kazirodztwo!

Autor: chleb z pasztetem

chleb z pasztetem — Sat, 18 Oct 2014 01:01:00 +0000

A więc mam rezygnować z życia, bo i tak skończę jako dewotka słuchająca radia Maryja, z mężem despotą na karku, chórkiem do prowadzenia, pracą, której nie lubię i zaawansowaną nerwicą (oraz oporami przed psychiatrą, bo przecież „to dla świrów”)? Moja mama jest rozchwiana psychicznie. Nie mówię, że mnie nie kocha albo że się nie stara, ale prawda jest taka, że nie potrafiła być dla mnie wsparciem w najtrudniejszych dla mnie chwilach i odkąd przestałam być małym dzieckiem, to raczej ja ją wychowuję i niańczę, niż ona mnie. Nigdy nie wiem, kiedy będzie miała dobry humor, siądzie do pianina i zaśpiewa, kiedy mnie zwyzywa i walnie w twarz, a kiedy zacznie płakać i mówić, że nikt jej nie kocha. Także nie będzie kawki i porad u mamusi, a tym bardziej obiadków rodzinnych, ani niańczenia wnuków. Jeśli jesteśmy kopiami swoich rodziców, jaki sens ma życie, rozwój, psychoterapia, praca nad sobą, trening, nauka? Przecież w końcu i tak skończymy jak oni, handluj z tym, dziffko, no co zrobisz, nic nie zrobisz. A chuja tam. Jeśli ja potrafię się przełamywać, jeśli jestem bardziej świadoma, niż moja matka, jeśli ona umie gotować, a ja nie, to ja się nie załamię, nie schowam głowy w piach i nie będę pitrasić schaboszczaków na niedzielę. Kiedy któraś ciotka mi mówi, że ja to wykapana mamusia, tylko nosek po tacie mam, to mam ochotę jej powiedzieć, że ma spierdalać na Marsa, bo nie mam ochoty znosić kogoś, kto nie jest w stanie zobaczyć we mnie człowieka. Jeśli mój facet ma na mnie patrzeć okiem cioci Krysi i przyrównywać mnie do matuchny, niech opuści moje życie w trybie natychmiastowym, być może jemu wyjdzie to na dobre, według tej filozofii, a mnie za to wyjdzie na dobre na pewno.

Autor: Późne rokokoko

Późne rokokoko — Wed, 08 Oct 2014 16:46:00 +0000

Odkrywcze to to nie jest, ale prawdziwe do bólu. Przerobiłem taką co to matki tak bardzo nienawidziła, że postanowiła zrobić jej aj ken du beter przez co mamusią własną się stała :) Ja niestety dostałem w dupę, bo – choć zasadę „check the mother” znałem – głupi uwierzyłem, że skoro tak nienawidzi to będzie inna :D Cóż – choroba umysłowa na M często powoduje, że wierzymy w co chcemy a nie co wiem :)

Autor: M.Ortycja

M.Ortycja — Tue, 09 Sep 2014 10:43:00 +0000

Oj, kłóciłabym się. Ja odziedziczyłam raczej większość genów po tatusiu, moja siostra tak samo zupełnie w niczym, prócz koloru włosów, nie przypomina matki. Wydaje mi się, że trochę przesadzasz wpisie. Jak dla mnie geny aż tak bardzo nie determinują tego, jaka będzie córka (czy w ogóle dziecko) – bardziej od genów liczy się wychowanie, ale nie tylko przez matkę, przez rodziców, lecz i przez szeroko pojęte społeczeństwo – znajomych, nauczycieli, media itp.

Autor: Aga

Aga — Thu, 04 Sep 2014 12:31:00 +0000

Bardzo stereotypowy tekst. Zupełnie się nie zgadzam.

Autor: Tomek

Tomek — Tue, 26 Aug 2014 08:56:00 +0000

Kurde, jak uwielbiam twoje teksty to za ten bym hejtował. Właściwie tylko dlatego, że wywołał u mnie panikę… ale co tam, za fragment „(…) skacze wokół Ciebie jak głuszec w czasie tokowania…” nie mogę nie kochać twojego pióra :D

Autor: aniaja

aniaja — Fri, 22 Aug 2014 01:46:00 +0000

Mam inteligencję jak żyleta po Mamusi, sukowatość po niej także, emocje po Tatusiu 1000 i wiesz co? Odeszła była moja Gwiazda Znielubiona (za dużo wspólnego) 2 lata temu, a ja wciąż i zawsze znajduję Ją w sobie. Kocham i walczę, bo chcę być lepsza niż moja zapamiętana wersja Gwiazdy, ale też wiem, że gdyby nie Ona nie byłabym nikim. Do dziś wciąż i zawsze Jej dZiękuję. Za złe i dobre. I wiem, że czeka na mnie z paczką Goldenów i flaszką wina, z Dziadkiem Ukraińcem, śmieją się ze mnie po pachy, ale czekają, oj czekają (fajki im sié kończą), a ja ze spokojem myślę, że mam do kogo odejść.
P.S. Mój Signifcant Other się pogodził, że ja jak Baśka. Mąż nie, dlatego byłym jest ;)

Autor: joana

joana — Tue, 19 Aug 2014 11:03:00 +0000

Podbijam!