Komentarze do: Mały poradnik bycia pizdą

Autor: kiri

kiri — Sun, 24 Aug 2014 20:48:00 +0000

nie za bardzo rozumiem kontekstu..

Autor: wisznu

wisznu — Sun, 24 Aug 2014 10:22:00 +0000

„Człowiek nie poznaje siebie najlepiej w sytuacjach ekstremalnych. Nie robi tego, stając twarzą w twarz ze śmiercią, pijąc ayahuaskę albo pobijając życiówkę w maratonie. Człowiek, żeby poznać siebie, musi na chwilę zostać sam. Skonfrontować to, co widzi w środku z własnym odbiciem w lustrze.”

to nie tak.
Człowiek, który żyje ekstremalnie, potrzebuje chwili samotności, żeby poznać samego siebie.
Człowiek, zyjacy spokojnie, który dużo się zastanawia jak powinien robić potrzebuje sytuacji ekstremalnych, żeby się sprawdzić.
Po prostu – potrzebna jest w obu przypadkach sytuacja na po drugiej stronie granicy codzienności.

Autor: paranoJa

paranoJa — Sat, 23 Aug 2014 20:16:00 +0000

co Wy wszystkie ostatnio z tą pionową kreską między brwiami? ;)

Autor: Zocha

Zocha — Fri, 22 Aug 2014 10:11:00 +0000

Bycie pizdą przynajmniej zobowiązuje do myślenia. To znaczy, że to dobry stan.

Autor: Guest

Guest — Fri, 22 Aug 2014 08:59:00 +0000

Nie pamiętam skąd to, ale przytoczę:
„Aby nie płakać przy krojeniu cebuli, należy w zamkniętych ustach trzymać zapałkę. Aby nie płakać w ogóle, można nie być taką pizdą”

Autor: Kornelia

Kornelia — Fri, 22 Aug 2014 06:45:00 +0000

Malvino, tym tekstem na nowo mnie ‚kupiłaś’. szacun!

Autor: Chocania

Chocania — Fri, 22 Aug 2014 05:58:00 +0000

Czytam każdy Twój tekst. Ale ten… to jak „trafiony zatopiony”… dziękuje.

Autor: Gochu

Gochu — Thu, 21 Aug 2014 21:56:00 +0000

Gdyby nie moja lista „Kiedy będę dorosła…” to całe dnie spędzałabym na zastanawianiu się, jak przez całe życie mieć piętnaście lat. Dorosłość jest straszna :(.

Autor: aniaja

aniaja — Thu, 21 Aug 2014 21:23:00 +0000

Och, Malwo moja droga, jakbym słyszała swoje myśli sprzed 2 tygodni… Dostałam z plaskacza, z pięści w brzuch, z kopyta w pysk i rozleciały się moje iluzje. Rozpad iluzji bolał najbardziej. Zbierałam się jakieś 2 tygodnie, nie chciałam się spotkać sama ze sobą. Nieopisany ból trzewii, ktoś powie duszy. Pewnego dnia ratując się strzałem z endorfin (trening rolkarski), bo wódki już nie trawiłam, spotkałam tę siebie, której unikałam. Tę, której się bałam. Tę, która jest mną i którą kocham z całym dobrodziejstwem inwentarza. To wielka sztuka, polubić tę kalekę. Teraz dziękuję życiu za piękną lekcję i choć wciąż pojawiają się demony, teraz wiem, że są moje, jak smoki Daenerys :) piękny tekst, Malwo.
P.S. Wciąż tu jestem, tylko ostatnio dużo palę :)

Autor: Kamil Olpo

Kamil Olpo — Thu, 21 Aug 2014 21:15:00 +0000

I tak każdy w jakiś sposób po chwili refleksji , wraca do stanu nie pizdy.