Otóż nie, nie tędy droga.
W punktach 1-3 pełna zgoda. Diagnoza słuszna. Ale sposoby terapii …nie do końca. Kobiecość właśnie w większości taka jest- wrażliwa, delikatna, dbająca o relacje, prospołeczna, prorodzinna. Oczywiście nie chodzi o to by cokolwiek kobietom narzucać. I od każdej reguły są wyjątki. Nic nie jest zero jedynkowe. I każda z nas powinna mieć możliwość pójścia własną drogą, także tą nietypowo kobiecą, o ile ma takie pragnienie. Ale w większości różnimy się od mężczyzn i większość z nas nie chce latać na myśliwcach jak pani Urszula Brzezińska-Holownia (z całym szacunkiem i podziwem). Zaakceptujmy naszą wrażliwość, emocjonalność. I tak! To, że dla większości z nas rodzina jest najważniejsza albo przynajmniej bardzo ważna. Ważne, aby sobie uświadamiać to czego naprawdę pragniemy. I tu racja – nie zostałyśmy tego nauczone. Ale to można nadrobić. Niestety niektóre odłamy feminizmu robią trochę złej roboty wmawiając kobietom, że nie różnią się od mężczyzn i powinny „j…ać” to czy tamto. Zwłaszcza rodzinę. A te odniesienia do religii to już całkiem niewypał. Dla wielu kobiet religia, wiara są bardzo ważne i takie obrażanie też nie jest na miejscu. Można było napisać to samo ale nieco innym językiem.