I przyznam, że takie przeprowadzki motywują do weryfikowania stanu posiadania. Dziś uczę się zbierać doświadczenia, nie rzeczy, a z lżejszą walizką podrózuje się wygodniej.

Niemniej jednak pozostaje ostatni bastion, jakim jest dom rodzinny, gdzie wciąż w szafach pochowanych jest sporo moich bibelotów z dzieciństwa…. I nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek się z nimi rozprawię, bo na niektóre chętnie bym spojrzała na starość, choćby na poprawę humoru :)

Żeby nie było, ja nie z tych, co im dawniejtoinnatamłodzieżbyła i zamoichczasów, ale jak jadę autobusem i widzę steraną życiem kobietę, która donośną kurwą wita się z koleżanką na drugim końcu pojazdu i już na bank jestem pewna, że nie, że niemożliwe przecież, że wreszcie ktoś, to one sobie zaczynają opowiadać anegdoty z gimnazjum… I czuję się taka staaaraaa…;>