Komentarze do: Pieprzona miłość romantyczna

Autor: Wiatr1000

Wiatr1000 — Mon, 20 Apr 2015 08:33:00 +0000

Kornelio a po co ty szukasz miłości?? Najpierw sobie odpowiedz czym ta miłość jest. Owszem „dorosłe dzieci”, które myślą o swoim szczęściu i swoich pragnieniach i tego wymagają od innych. By ktoś nas uszczęśliwił. Prosta instrukcja: „Każdy ma swoje życie i dajmy mu żyć po swojemu”. A w związkach się o tym zapomina i są wymogi i żądania.

Po co traktuje partnera jako „własność” o którą jesteśmy zazdrośni?? Po co staramy się tej osoby trzymać jak dziecko kiecki mamusi?? Kiedyś dorastamy i puszczamy tą kieckę. To czemu w związkach tego nie robić? Ktoś chce odejść niech odejdzie jeśli będzie szczęśliwsi. Czyż nie o to chodzi by ktoś był szczęśliwy? Jeśli staramy się zatrzymać osobę to myślimy tylko o sobie.

Smutne jest to że dorośli szczycą się tą swoją dorosłością jakby to był tytuł i lek, recepta na wszystkie trudności w życiu. Jakby wszystko i o wszystkim wiedzieli. Takie zadufanie w sobie, wyższość, gardzenie innymi itd. Starsi są smutni.

Autor: Wiatr1000

Wiatr1000 — Mon, 20 Apr 2015 08:23:00 +0000

Zgadzam się ;) Najgorsze jest to, że te zakochane kobiety, które chcą być adorowane same też chcą być słuchane… A my? Nas się nie słucha i nie stara zrozumieć. Później rosną pretensje do nas o coś co my mamy się „domyślać”.

Jest to smutne i dziecinne, pokazujące hipokryzję kobiet. Mówią o empatii i zrozumieniu, są stwierdzenia o czułości i delikatności kobiet ale jak dochodzi do realnej praktyki to kobiety egoistki, manipulatorki, uważające, że wokół nich facet ma tańczyć.

I jestem sam, bo nie Adoruje was, nie wychwalam was w niebo głosy i jestem za spokojny, miły i uprzejmy. Ale sam również nie chcę wchodzi w toksyczne związki uzależnień się, słodkiego patosu ochów i achów i tego kiczu romantycznego.

Autor: witek

witek — Sat, 11 Apr 2015 12:30:00 +0000

Nie ma czegoś takiego jak miłość romantyczna. Każda z nich oparta jest m.in na lęku, czyli jest toksyczna. Wahania nastrojów itd to kwestia problemów psychicznych, a to kobiety są częściej narazone na choroby tej sfery i stąd łapanie sie na romantyzm. Poszukiwanie szczęścia w innym człowieku, co jest niemożliwe, co jest w głównej wierze manipulacjami, idealizacją, graniem na emocjach. I najczęściej to kobieta sama siebie nakręca dopowiadając różne rzeczy, szczegolnie jak alvaro atrakcyjny i ma okazje zdradzac. Kobieta dzielic sie nie lubi, chce byc adorowana, więc walczy o to. Jak wywalczy to sie znudzi. Tak, jesteście idiotkami, a my ci spokojni, dobrzy na tym cierpimy bo nas sie nie kocha. Z nami sie „przyjazniuje” i seks jest z waszej strony całkiem słaby, a więź letnia, bo wciaz marzycie o motylach do grobowej. Do bajek. Dziecinady.

Autor: joana

joana — Tue, 17 Feb 2015 19:47:00 +0000

Powiem Ci, że to niekoniecznie minie, ale i tak może być fajnie! Przecież nie trzeba się wiązać, żeby zgarniać to co w związkach (moim zdaniem) najlepsze :) Baw się dziewczyno, pókiś młoda!

Autor: Ćma Barowa

Ćma Barowa — Mon, 16 Feb 2015 11:27:00 +0000

Nie chodzi o skreślanie tego co ci ludzie dali wcześniej i jak wpłynęli na to jaki jestem dzisiaj. Chodzi o wykreślenie jakichkolwiek uczuć wobec ludzi, którzy już NIE STANOWIĄ ważnego elementu w życiu. To o czym napisałem nie dotyczy krytykowania czy obrażania byłych. Chodzi tylko i wyłącznie o to, że nie widzę sensu w zamartwianiu się i rozpamiętywaniu kogoś, kto już obrał inną drogę (niezależnie z czyjej winy).

Autor: Aga

Aga — Mon, 16 Feb 2015 10:09:00 +0000

A czemu w ogóle chcecie zapominać ludzi, którzy w pewnym momencie życia dali Wam tak wiele? Sztuką jest powiedzieć o byłym facecie był zarąbistym gościem, nauczył mnie czegoś, był też przy okazji chamem i dobrze wyszło, że nie jesteśmy razem. Ale był on potrzebny w danym momencie naszego życia. Nie fajniej przeanalizować tych byłych pod kątem czego mnie nauczył? co zrobiłam źle? i dlaczego nie wyszło?
Mi jeden facet pokazał, że chcę mieć dzieci, rodzinę i wyjść za mąż i będę mu za to wdzięczna do końca życia. Bez jego obecności w moim życiu mogłabym to odkryć dopiero za parę lat, gdy byłoby już za późno na dzieci.

Autor: Ćma Barowa

Ćma Barowa — Sun, 15 Feb 2015 04:35:00 +0000

Owszem, zgadzam się, ale u mnie to nie działa na zasadzie zapominania – po prostu nie zaprzątam sobie głowy zbędnymi sprawami i nie pozwalam aby jakiekolwiek wspomnienia przejmowały kontrolę nad moim życiem i zdrowym osądem. To co było, minęło. W związku z tym nie widzę sensu rozpamiętywania uczuć i emocji. Oczywiście, że pewne sytuacje i pewni ludzie ciągle są w mojej pamięci i tego nie wykreślam, ale nie traktuję tych wspomnień w sposób, który miałby mi jakkolwiek utrudniać funkcjonowanie.

Ale to zostało już „zdiagnozowane” przez moich bliskich znajomych – brak empatii pozwala mi funkcjonować w ten sposób. Ot cała filozofia.

Autor: Tony Halik

Tony Halik — Sat, 14 Feb 2015 00:23:00 +0000

„Ludzie lubią sobie utrudniać życie. Ale ja nie jestem sentymentalny i
zawsze staram się doceniać to co mam, bez porównywania kto był lepszy
(gdyby faktycznie był, to by nie był w czasie przeszłym, a
teraźniejszym)”.
To jest kwestia tego, że ma się za dobrą pamięć i nie potrafi (lub nie chce) pewnych rzeczy zapomnieć. Ja po prostu z natury jestem pamiętliwy. Jak ktoś mi zaszedł za skórę (pozytywnie lub negatywnie) – i to nie tylko w sensie „związkowym” – to to gdzieś w głowie zostaje. Tu nie chodzi o jakieś umartwianie się, czy wręcz masochizm. Na poziomie świadomości, pewne zmiany zachodzą – ale przecież oprócz świadomości mamy jeszcze mózg „limbiczny” i „gadzi” – i tam pewne informacje niekoniecznie docierają, a w każdym razie nie takiej formie i nie z taka prędkością jakiej byśmy chcieli.
Oczywiście trzeba sobie samemu – na poziomie świadomości, a czasem i podświadomości – dać zgodę na zapomnienie pewnych spraw i ludzi. Tylko że to wszystko trwa i nie wyłącza się tego – ot tak – guzikiem. Ja w każdym razie nie potrafię.

Autor: Thoughts Blender

Thoughts Blender — Fri, 13 Feb 2015 23:24:00 +0000

Z własnego doświadczenia wiem, że miłość nie zaczynająca się od wielkiego bum jest możliwa. I jest piękna, trwała, intymna. Tyle, że od maleńkości przyzwyczaja się nas do wizji miłości namiętnej od samego początku. Wzrok dwojga ludzi się krzyżuje i od razu serce rozpalone. Jakby nie było innej drogi. A jest. I jest to bardzo, bardzo fajna droga.

Autor: ONA

ONA — Fri, 13 Feb 2015 21:07:00 +0000

Jak wiele kobiet też w pewnym okresie mojego życia byłam taką Jagodą. Namiętność tej relacji, kolejne przeszkody w tym by gdzieś w tej przestrzeni „być razem” zamiast dać mi do myślenia tylko dodawały temu iskry, pikanterii i przekonania że to ON. Po kolejnej spędzonej wspólnie nocy w końcu do mnie dotarło, że primo -bajka, którą sobie uroiłam z NAMI w roli głównej to MOJE marzenie a ON, a on,no cóż może mieć inne plany. Secundo – ON się nie zmieni! i w sumie ja tego nie mogę i nie chcę wymagać od niego. To był punkt zwrotny- od tego czasu przestał siedzieć w mojej głowie i z JEGO stał się nim… Btw jesteśmy w całkiem dobrych, kumpelskich relacjach, czasami zastanawiam się co ja w nim widziałam..

Jakieś pół roku później, poznałam człowieka, który za chwilę zostanie moim mężem. Człowieka, z którym połączyła mnie więź spokojna, bez tej wielkiej namiętności, kłótni, tych dramatów podnoszących adrenalinę, ale za to pewna, mocna i taka, która pokazała mi-wielbicielce mocnych doznań, dreszczu pożądania i intensywnych emocji na sam widok TEGO faceta- że miłość może być też taka. Bez zwalania na kolana, bez prądu przeszywającego ciało, gdy Cię dotknie, bez poczucia, że chwile, które mamy dla siebie to kredyt z puli TYCH CHWIL na całe życie.