Komentarze do: Nie mów mi, jak mam żyć

Autor: Malvina Pe.

Malvina Pe. — Fri, 20 Mar 2015 15:55:00 +0000

Dzięki za ten komentarz. W końcu dojdziesz do ściany i zaczniesz coś zmieniać. Krok po kroczku. Ja takie zderzenie zaliczyłam jakieś 5 miesięcy temu.

Dasz radę.

Autor: Joanna Otter

Joanna Otter — Fri, 20 Mar 2015 15:50:00 +0000

Mówi się, że siła tkwi w człowieku. Ale to chyba nie do końca prawda.
Jak się małego człowieka tej siły nie nauczy, to potem bardzo ciężko
jest ją temu dużemu odnaleźć.
Ja jestem totalnie zagubiona w tej wolności. Bo
paradoks jest taki, że mając tyle opcji do wyboru, nie potrafię tego
wyboru dokonać. Może zbytnio próbuję rozkminiać i analizować tę
rzeczywistość? Na pewno tak jest. Ale inaczej nie potrafię.
Gdyż
również jestem perfekcjonistką. Może to nie jest takie złe samo w sobie,
ale bycie perfekcjonistką-nazistką to i owszem. Bo niestety wychodzę z założenia, że skoro ja potrafię, to potrafi każdy. Nie biorę
kompletnie do łba tego, że ludzie są różni, różne mają predyspozycje i
zdolności. Skutek jest zazwyczaj tylko taki, że mój wkurw sięga zenitu, bo jak można nie widzieć/nie wiedzieć/nie robić/nie umieć tak
oczywistych (?) rzeczy.
To pewnie skutek
postępowania typu „dostałaś 3, to świat się kończy i armagiedon!”? Jedne
3 wśród pierdyliarda 5 i 6… Thx, mum, ty zawsze wiedziałaś jak mnie
motywować! ;)
Mimo, iż mam świadomość, że chciała dobrze, bo samotnej
matce z dwójką dzieci nie jest łatwo. Aczkolwiek wyszło jak wyszło. I
oto mamy: zagubione dziecko, które czuje na plecach spojrzenia mówiące,
że powinno być dorosłe, bo wiek 33 zobowiązuje. Które tak bardzo boi się
podjąć jakąś decyzję i zaryzykować, że zazwyczaj się wycofuje i tkwi w
tym marazmie. Obwiniając za swoje „nieszczęście” wszystkich dookoła,
zamiast wziąć dupę w troki i zrobić coś ze swoi życiem. Bo się boi. Tak
panicznie się boi. Porażki. Że nie da rady. Że nie wyjdzie. Że ktoś
zobaczy. Że jednak nie umie. Że tak dużo gada, ta
perfekcjonistka-nazistka, a jednak nic z tego nie wynika.
Ale nigdy jej o
tym nie powiem. Bo nigdy ona sama nie nauczyła mnie o takich rzeczach
rozmawiać. Bo również mam problem z okazywaniem prawdziwych emocji. Aż się zaczynam zastanawiać jakim cudem przeżyłam tyle lat, w jednym kawałku :P
Nie wiem czemu ma służyć ten wpis. To chyba początek jakieś autoterapii. Bo bardzo chcę żyć tak jakbym chciała. Ale wciąż wychodzi mi tak jak powinnam…

Autor: Tony Halik

Tony Halik — Thu, 19 Mar 2015 22:09:00 +0000

Dobra jest też świadomość, że nie wszystko musisz i chcesz zmienić. I że pewne rzeczy w głowie – nawet te zjebane – mogą takie pozostać, bo nie musisz być doskonały.

Autor: Tony Halik

Tony Halik — Thu, 19 Mar 2015 21:57:00 +0000

Oj czepiają się wszyscy tego Coelho – a on ani lepszy ani gorszy. Na pewno nie najgorszy.
A ogólnie to ten kawałek jest o tym właśnie
Czy pamiętasz czasy gdy słuchałeś ich słów
Pierwszy był Elvis; król krainy snów
Ale był tak tłusty, że ledwo stał
Zdychał w kiblu nocą kiedy ty żeś spał
Potem piękny Jimi; wyglądał jak Bóg
Śpiewał swoje wiersz pełne mądrych słów
Lecz pewnego razu i była to noc
Jego słabe serce powiedziało stop

Następny był Johnny miał śmierdzący głos
Wszystkie świętości rzucał na stos
Ale kiedy forsą wypełnił swe dni
Znał tylko do swojego sejfu szyfr
Był jeszcze Kurt rozpieszczony gnojek
Lubił karabiny jak każdy kto się boi
Aż któregoś dnia nacisnął spust
Kiedy lśniąca lufa dotykała ust

Ref:
Powiedz kto następny.
Proszę powiedz mi
Kto będzie Ci mówił.
Którędy masz iść

Nie będę śpiewał co masz robić i pić
Pamiętaj o jednym bo tak łatwiej żyć
Pierdol to co mówią ci co biorą szmal
Łatwo być buntownikiem kiedy wszystko masz
Twoje życie, Twoja droga, decyduj gdzie iść
Nie daj sobą kierować ani wciągać w gry
Bo idole zdychają, a świat dalej trwa
Bo idole zdychają, Ty zostajesz sam

Autor: pionierka|pionierka.pl

pionierka|pionierka.pl — Thu, 19 Mar 2015 12:54:00 +0000

No nie wiem, muszę pomyśleć. Ostatnio mam strasznie dużo propozycji. A to
do Dubaju zapraszają, a to jakiś Rosjanin chciałby ze mną o polskich
czołgach pogadać… No nie wyrabiam. Ale zapamiętam ofertę :)

Autor: wisznu

wisznu — Thu, 19 Mar 2015 10:56:00 +0000

w sumie to dużo racji. Obie macie. Cały Wasz dialog przypomina mi historię tego eksperymentu:
http://www.physicsoflife.pl/dict/eksperyment_calhouna.html

Teraz mamy czasy dobrobytu, który zabija. Jest tak łatwo, że aż mam y problem żeby się ogarnąć. Tak jak to obserwuję w życiu. Jak ktoś nie ma chęci ruszyć tyłka, żeby pozmywać naczynia, to po kupnie zmywarki będzie mu ciężko ruszyć tyłek, żeby wszystko powkładać do zmywarki i z niej wyjąć. Bo wtedy trzeba się 2x ruszyć z kanapy.

Ale nie bójcie się, przyjdzie wojna, przyjdą muzułmanie, przetrwają najsilniejsii wrócimy mniej więcej do początku eksperymentu.

Autor: Beata Redzimska

Beata Redzimska — Thu, 19 Mar 2015 09:10:00 +0000

No i do tego wszystkiego o zyciu trzeba nauczyc sie ze swoich bledow, tymczasem rodzice tak bardzo chcieli by zaoszczedzic tego swoim pociechom. Ale sie nie da. Pozdrawiam serdecznie Beata

Autor: TakaSobieMatka

TakaSobieMatka — Wed, 18 Mar 2015 18:58:00 +0000

Pionierko, czy ja cię mogę wynająć? Podpisywałybyśmy się jakoś wspólnie i nie musiałabym się przejmować, czy gdzieś aby nie zapomniałam czegoś dodać, bo katar;>

Autor: Coetzee

Coetzee — Wed, 18 Mar 2015 13:26:00 +0000

„Widzicie, kiedyś ludzie mieli Sokratesa. Platona. Kanta. Ewentualnie Nietzchego.” (Błąd w nazwisku Friedricha jest celowy?)
Nie, nie mieli. Wspomnieni panowie nigdy nie byli częścią kultury popularnej, a zawsze kultury wysokiej, która jest z definicji elitarna. Świat zawsze dzielił się na procent myślących i bezmyślną resztę; różnica polega na tym, że do niedawna w sferze publicznej funkcjonował przede wszystkim procent myślących, a teraz dzięki Internetowi zalewa ją bezmyślna reszta. Cholera, do której grupy się zaliczam? ;-)

Autor: Gosia Skrajna

Gosia Skrajna — Wed, 18 Mar 2015 11:03:00 +0000

Może nie biorę twoich tekstów „jak żyć”…ale pisałam to kiedyś dawno w komentarzu. jesteś moim alter ego,…Masz świetnie rozwiętą samoświadomość. uwielbiam twoje rozkładanie na czynniki pierwsze…
Też jestem dda, perfekcjonistką…i szczerze pisząc gdyby nie pewne konwenanse „czas na ślub”, „czas na dziecko” – którym uległam bo tak wypada, i aby mieć to za sobą – byłabym bezdzietną, samotną singielką.
Bo bagno w którym wyrastałam odpadało bardzo powoli czyniąc mnie zamkniętą na uczucia, emocje, bliskość…nieraz modlę się aby moje dzieci przejęły optymizm po moim małżu…we mnie jest pełno lęku, nieuzasadnionych obaw..i wkładam cholernie ciężką pracę, aby było inaczej.
I boję się wojny…nie takiego świata chciałabym dla swoich dzieci…