„Seems to me that here was a guy who had everything, and was miserable about it. And we had fuck-all, and I still thought that getting up in the morning was the greatest fuckin’ thing ever, ’cause you didn’t know where you’d end up at night. And we didn’t have a pot to piss in, but it was fucking great, man”.

a teraz jakoś bliżej mi do tej filozofii :v. Anyway, good times. Wieczór przy Nirvanie – dzięki Malvina ;)

Ale z tym filmem mam spory problem. Nawet nie chodzi o to, że ciężko mi stwierdzić do kogo jest
skierowany. Nie opowiada historii Cobaina w wyczerpujący sposób, pozwalający wejść
w temat komuś, kto fanem nigdy nie był i nie interesował się każdą sekundą
życia swojego idola. Nie wnosi też niczego nowego dla kogoś, kto choćby
przeczytał książkę Michaela Azerrada i zna mniej więcej płyty tria z Aberdeen.
Największą wartością MONTAGE OF HECK jest potężne nagromadzenie prywatnych
zapisków Kurta, jego rysunków, notatek, wycinków z dzienników, filmów
rodzinnych, zdjęć, jednym słowem – mnóstwo materiału, którego wcześniej nie było
dane oglądać zwykłemu śmiertelnikowi. I tu jest pies pogrzebany, bo Cobain był
wręcz definicją artysty, który nienawidził sławy właśnie przez to, że wpieprzała
mu się w prywatne życie, dlatego że miał poczucia bycia wiecznie obserwowanym i
prześwietlanym – przez ludzi, którzy nigdy go nie znali i nie widzieli z
odległości bliższej niż barierki pod sceną. A nie mogę oprzeć się wrażeniu, że
ten film w dużej mierze składa się z rzeczy, których sam Kurt nigdy nie chciał
pokazać, które dzielił z najbliższymi lub były tylko jego. Miałem podobny
niesmak gdy zostały opublikowane jego dzienniki. Największym wydarzeniem około-Nirvanowym
od 1994 było chyba wydanie „You know You’re right” i całego „With the lights
out”, bo dotykało to muzyki – a tym Cobain akurat chciał się dzielić ze światem.
W momencie, w którym grzebiemy w jego prywatnych zapiskach sytuacja przypomina
ojebanie szuflad zmarłego wraz z późniejszą próbą sprzedaży ich zawartości,
ewentualnie zrobienie fanowskiego filmu z tego, co znalazło się w owych szufladach.
I jakkolwiek zdaję sobie sprawę, że było to zrobione z błogosławieństwem
Courtney, Frances czy Krista, niesmak pozostaje. Tym bardziej, gdy w wywiadzie
z Brettem Morgenem słyszę później, że udało mu się zrozumieć Kurta i spojrzeć
na świat jego oczami. No sorry, albo ktoś mnie tu robi w człona, albo – myśląc
o tym samym Kurcie Cobainie – myślimy jednak o kompletnie innej postaci. Jeżeli
ktoś zabiera się za robienie filmu o tak kultowej postaci dwadzieścia lat po
jej śmierci (a podczas tych dwudziestu lat zostało powiedziane, napisane i przeanalizowane
już chyba wszystko w temacie), to twórca musi zacząć od zadania sobie pytania „czy
ja mam w ogóle coś nowego do przekazania?”. Film powstał, więc odpowiedź na to
pytanie musiała być twierdząca. Ale liczyłem na coś więcej niż rollercoaster po
wszystkim, co intymne w życiu lidera Nirvany.