Komentarze do: Trening w grupie, czyli Wyższa Szkoła Pierdolnięcia

Autor: Magda

Magda — Sun, 24 May 2015 14:47:00 +0000

Dziękuję Ci za ten wpis. Zmotywowałaś mnie, żeby spróbować.
:)

Autor: Sowińska

Sowińska — Fri, 22 May 2015 09:49:00 +0000

Droga Malvino! Na Twojego bloga trafiłam jakiś czas temu. Muszę Ci ze swojej strony napisać, że bardzo mi się podoba, że propagujesz swoją pasję i zamiłowanie do sportu, zamiast – jak to bywa na wielu blogach – samą siebie (mnóstwo zdjęć z wypietym tyłkiem, świecącym cyckiem pokazywane aby podnieść sobie samoocenę). Szacun! Ja na crossfit się nie nadaję, bo mam problemy z kolanem (unikam wysokich skoków i ćwiczeń z dużym obciążeniem), ale w Krakowie uczestniczę w treningach Group Training. Muszę przyznać żę Twój wpis dokładnie opisuje to, co się dzieje na tych treningach :) Gdybyś chciała zobaczyć, co się robi na naszych zajęciach, to na fb Group training są filmiki;) Ja polecam każdemu trening tego typu (wliczam oczywiście CrosFit, choć sama średnio się na niego nadaje) – większą satysfakcję daje tylko przekroczenie linii maratonu :) Pozdrawiam serdecznie! :)

Autor: S

Thu, 21 May 2015 03:44:00 +0000

Ja od paru lat trenuje BJJ. Zgodzę się z Tobą, że można przekraczać swoje pewne granice ale do tego trzeba być naprawdę bardzo doświadczonym sportowcem i trzeba mieć wytrzymałe mięśnie, które trzymają wszystkie stawy „na swoim miejscu”. Ja przez ostatnie 5 miesięcy mając więcej wolnego czasu poświęciłem się treningom. Trenowałem po 6-8 razy w tygodniu. Dwa razy dziennie to była norma. Crossfit na rozgrzewkę, żaden problem, 150 pompek, 150 przysiadów i 150 brzuchów na czczo robiłem w czasie poniżej 9 minut. Niestety nie zagwarantowałem sobie odpowiedniej ilości wypoczynku bo sypiałem po 4-5 godzin dziennie. 6 godzin to było dużo. Skończyło się kontuzją oczywiście i teraz pozostaje mi tylko basen i delikatna gimnastyka. Przynajmniej przez kolejny miesiąc. Konkludując, lepiej trenować umiarkowanie i regularnie (i przede wszystkim z głową) niż się zajeżdżać bo zdrowie ma się tylko jedno a udowadnianie czegoś komuś czy samemu sobie to tylko chora ambicja.

Autor: Kuba Osiński

Kuba Osiński — Wed, 20 May 2015 12:00:00 +0000

O to właśnie chodzi! O tę moc!

Autor: Agata Muszyńska

Agata Muszyńska — Wed, 20 May 2015 11:17:00 +0000

:) Ja też staram się dopingować, klepnę w ramię i mówię „dawaj, dawaj!”, najlepsza nagroda to czyjeś „dzięki!” i przyspieszenie. Jest moc. :)

Autor: Malvina Pe.

Malvina Pe. — Wed, 20 May 2015 08:15:00 +0000

Dziękuję :)

Autor: Malvina Pe.

Malvina Pe. — Wed, 20 May 2015 08:14:00 +0000

Szacun! Ja też zawsze kogoś poklepię na zawodach w plecy albo pociągnę za rękę, jak widzę, że przechodzi w marsz, a chce biec. Dobro wraca – przekonałam się o tym po ostatnim biegu na dychę… ;)

Autor: Malvina Pe.

Malvina Pe. — Wed, 20 May 2015 08:13:00 +0000

Tomek,

Dzięki za wartościowy komentarz. I za P.S. ;)

Pozdrawiam,
Pająk

Autor: JOKER

JOKER — Wed, 20 May 2015 07:32:00 +0000

Motywacja jest ważna. Trenuję kolarstwo szosowe. Mniej lub bardziej zaawansowana amatrorka. 4-5 razy w tygodniu siedzę na rowerze. Zwykle wychodzi między 8 a 11 godzin łącznie. Czasem startuję w jakichś amatroskich wyścigach, czasem jeżdzę w grupie z takimi samymi wariatami. Wiem co to dać sobie wycisk i nie raz na stromej, kilkukilometrowej „sztajfie” (tak kolarze nazywają podjazdy) miałem mroczki przed oczami, odcięcie i odruch wymiotny . Zgadzam się, ze zdecydowanie najłątwiej jest się do tego doprowadzić jadąc w wieloosobowej ekipie, gdzie zawsze są lepsi, którym chce się przynajmniej dorównać. Samo się jedzie i tylko rzut oka na pulsometr uświadamia, że podjazd zaczęty chyba za mocno w połowie długości „zje” mnie i jeszcze paru innych.
To co opisujesz faktycznie, pod względem efektywności treningu, NIC NIE DAJE. Największe przeciążenia wedłóg mądrych trenerów, od pewnego momentu nie powodują poprawy wyników w przyszłości, a jedynie uszkodzenia tkanek, albo i poważne kontuzje. Trzeba z tym ostrożnie. Owszem, trening na granicy własnych możliwości ma pewne zastosowanie, ale trzeba to robić bardzo z głową.
Natomiast na pewno niezaprzeczalna zeleta to „kop psychologiczny”. Po czymś takim każdy mniejszy wysiłek wydaje się dużo łatwiejszy. Bo zna się swój punkt odniesienia.
Uważaj na siebie!

Tomek

PS: Gratuluje bloga

Autor: Kuba Osiński

Kuba Osiński — Wed, 20 May 2015 07:28:00 +0000

Ja mam tak z bieganiem. Jak widzę kogoś słabnącego na trasie to zawsze coś krzyknę staram się podholować. Bo dla mnie ktoś to zrobił na pierwszym maratonie i tak się próbuję odwdzięczyć. Bo o to w tym wszystkim chodzi tak naprawdę. Żeby się sponiewierać i zmotywować innych :)