Oboje z rodzin, którymi targały problemy. Ona introwertyczka, która zawsze czekała, wolała nie poruszyć niczego, żeby nie zepsuć bardziej. On nigdy nie mógł się pogodzić z faktem „że jest dobrze”, zawsze starał się zrobić wszystko lepiej: lepsza praca, lepsze życie, ważne by nie stać w miejscu. Spotkali się przez przypadek, ona nie przyszła na pierwszą randkę. Przed drugą prawie uciekła, ale zobaczył ją w odpowiednim momencie.
Spędzili 5 lat ze sobą, czując, że znajdują się w idealnej wręcz harmonii. Ona poukładana, nieco wycofana względem świata. On rozwijał karierę i potrafił w domu padać na twarz z przepracowania, byle tylko dać jej więcej. Ona go wspierała, on ją zaskakiwał prezentami i podróżami kiedy tylko mógł. Zaszczepili w sobie nawzajem swoje zainteresowania i rozwijali je. Rozumieli się na każdym możliwym poziomie. Kochali się. Jak w bajce.
Po 5 latach pojawił się zwrot. To ona chciała zmiany – rodziny, takiej prawdziwej z dziećmi. On chciał, aby nic nie zmieniać. Nigdy.
Jedno poróżnienie. Tak naprawdę pierwsza ich kłótnia, po której ona się wyprowadziła i nie zamienili słowa od 10 miesięcy.
Piękne, dorodne i dojrzałe jabłko, które przy pierwszym podmuchu wiatru spadło z drzewa i rozpadło się na pół…

Kochają w opisany powyżej sposób przede wszystkim ludzie, którzy są w stanie oddzielić rzeczy istotne od tych nieistotnych. A to akurat niewiele ma wspolnego z inteligencją.

I wiecie co? Zawsze wiedziałam, że jesteśmy dla siebie idealnie stworzeni, jednak pisząc to wszystko zrozumiałam jeszcze, że wygrałam życie. Wśród wszystkich kłótni o niestworzone rzeczy, braku zrozumienia, braku szacunku, braku zaufania, braku przyjaźni, braku partnerstwa – ja nie muszę się tym martwić, ponieważ to mam. Mam i nie oddam. To już chyba czwarty albo piąty związek w moim życiu, ale warto było czekać. I chyba uwierzę w dwie połówki jabłka, czy pomarańczy. Co nie znaczy, że one od początku do siebie pasują. Ten proces musi potrwać.