obiecany komentarz.Jak mówią, lepiej późno niż wcale. Podobno :P

Do rzeczy:

gratulowałem już Ci, ale napiszę, że byłem i jestem pod wielkim wrażeniem.
I gratuluję raz jeszcze, na żywo bym Ci się pokłonił :P

Widać, że cieszy Cię to Twoje bieganie.

Bardzo dobrze, że dałaś sobie spokój z planem. Może zresztą znam tego
Twojego znajomego co Ci tak doradził ;) Świat biegowy mały.

Dobrze, że zauważyłaś symptomy przetrenowania i nie cisnęłaś dalej.
Czasem bywa tak, że tego nie-zauważamy, a potem żałujemy. Albo co gorsza myślimy, że musimy dalej biegać.
Przetrenowanie to taki ukryty wróg, który znienacka wyskakuje. A jak wyskoczy to
wtedy najczęściej już za późno.

„Na regenerację dawałam sobie 2-3, a czasami nawet 4 dni, w zależności
od tego, jak się czułam” dobrze robiłaś – jak dajemy sobie w kość, to potem trzeba dać odpocząć ciału (i głowie).
Lepiej być niedotrenowanym niż po drugiej stronie.

Bardzo fajnie, że miałaś wsparcie od bliskich. Wiadomo, trzeba samemu
sobie bieg ogarnąć (a Ty sobie i tak z tym doskonale poradziłaś),
ale fajnie mieć wsparcie w innych.

Oj
tak, masz rację – doping potrafi zmotywować na trasie. Osobiście czerpię
z tego taką dodatkową psychiczną siłę. Zresztą jak cieszysz se tym
swoim biegiem, to cieszysz się i z kibiców. Proste.

Co do Twoich wniosków:

-ściana to mit, wynik błędów zawodnika.
-trener – na pewno go potrzebujesz? Przecież bardzo dobrze sobie poradziłaś
z pierwszym maratonem?
-Korona maratonów – mocne wyzwanie, pamiętaj, że drugi maraton bywa o
wiele cięższy niż pierwszy. Zwłaszcza, jeśli ten pierwszy
poszedł w miarę lightowo. ;)

Mam w głowie post o szczęściu debiutanta, szczególnie maratońskiego.
Bo to królewski wymagający i satysfakcjonujący bieg. Ty będziesz
w nim przykładem :)

powodzenia :)

ku chwale biegania i naszej :D

Piotr