Malw, dawno nie pisałem ale muszę Ci pogratulować – skłoniłaś mnie do refleksji a zrodziła się z tego moja własna, drobna lista. Zaznaczam, że kolejność przypadkowa, to mniej ranking a bardziej lista tego, co mnie poruszyło i zmieniło. Moje siedem pozycji:

Joseph Conrad, „Jądro ciemności” – jedyna lektura szkolna, którą czytałem z (trudną) przyjemnością: momentami samemu zsuwając się psychicznie i skłaniając ku Kurtz’owi.

Stephen King, „Christine” – koniecznie, koniecznie czytać w oryginale! Jedyna książka, której (jeden z wielu, pierwszoosobowy – Dennis) narrator przemawia moim własnym, mentalnym językiem, moim „głosem w głowie”. I nagle nie jestem już sam z moim modus vivendi.

Mario Simmel, „Nie zawsze musi być kawior” – uświadomiła mi nie tylko fakt, że mężczyzna przy garach jest diablo seksowny ale i prostą prawdę, że z niejednej kabały da się wyjść dobrym, trzydaniowym obiadem. Polecam ale nie na czczo!

James Jones, „Stąd do wieczności” – cierpkie podsumowanie systematycznej opresji, dobry, żywy język.

James Clavell, „Król szczurów” – japonista-autodydaktyk o tym, jak to człowiek-człowiekowi wilkiem i to na podstawie doświadczeń własnych. Mocny towar…

Lothar-Guenther Buchheim, „Okręt” – mam nadzieję, że nie muszę przedstawiać. Dobre lekarstwo na wojnę odhumanizowaną.

Chips Hardy, „Poluj, bo upolują ciebie – rok z życia bardzo wrednego gronostaja” – wpisuje się doskonale w angielską tradycję antropomorfizacji a jednocześnie świetnie się czyta, oferując „dorosłą” wersję „O czym szumią wierzby” Grahame’a.