Komentarze do: Siła przetrwania

Autor: joana

joana — Sun, 02 Jun 2013 22:18:00 +0000

Nawiązując do Borowieckiej, w pełni rozumiem ideę wyjazdu, ale czytając wywiad mam ochotę trzepnąć kobietę parę razy po buźce z powodu jej wszechobecnej histerii. Zastanawiam się nad jej motywami – dlaczego tak głośno, dlaczego tak strasznie ta pani krzyczy? Chciałabym też usłyszeć cokolwiek o niej/od niej w niedługim czasie, z czystej tylko ciekawości, czy dalej taka ostra, czy może już lekko utemperowana?

Autor: Malvina Pe.

Malvina Pe. — Mon, 27 May 2013 06:38:00 +0000

To tak, jak palenie jest szkodliwe i może skończyć się śmiercią, jak jedzenie chipsów zapijanych browarem kończy się nadwagą i miażdżycą, tak sport wyczynowy może prowadzić do kontuzji, skończyć się nieszczęśliwym wypadkiem i śmiercią. Jedni ludzie dostarczają sobie adrenaliny, kradnąc, inni, żrąc na potęgę, a jeszcze inni – uprawiając sport i dając z siebie wszystko. Pewnie są ludzie, którzy takich wzmocnień nie potrzebują. Ja do nich nie należę. Potrzebuję ruchu, adrenaliny i mierzenia się ze swoimi słabościami. M.in. dlatego uprawiam sport i startuję w zawodach. Ale nie tylko – widzę, jak zmienia się moje ciało, rzeźbi sylwetka, O niebo lepiej się czuję. Odkąd zaczęłam biegać praktycznie nie choruję. Żyję zdrowo i aktywnie, co w tym złego? Dzięki tym wszystkim trudnym treningom, które wykonuję, pracuję nad swoją siłą woli, motywacją. To bardzo wzmacnia charakter. Czasami trzeba się napocić i trochę poświęcić, żeby coś osiągnąć. Nie tylko w sporcie.

Autor: Wkurzony

Wkurzony — Sun, 26 May 2013 21:26:00 +0000

Istnieją różne pola rywalizacji i zmagań. W moim subiektywnym odczuciu, sport – ten wyczynowy, w którym człowiek zmusza swój organizm do przesadnego wysiłku – ma tę wadę, że nie jest pożyteczny, a sądząc po nekrologach sportowców, bywa nierzadko wręcz szkodliwy. Tyle, że tego się nie odczuwa za młodu, lecz znacznie później.

Nie wygrasz Wimbledonu ani Ligi Mistrzów. W najlepszym wypadku dostaniesz jakiś puchar, talon na podpaski i fotkę na podium. Oczywiście sama wiesz najlepiej, ile to jest warte. Być może dla Ciebie sporo. Ale ja tego nie rozumiem. No nic nie poradzę, nie rozumiem. I tylko tyle mogę napisać w publicznie dostępnym komentarzu.

Autor: Malvina Pe.

Malvina Pe. — Sun, 26 May 2013 19:28:00 +0000

Wkurzony, a uprawiałeś kiedyś jakiś sport? Brałeś udział w zawodach, czułeś tą adrenalinę, poczułeś smak sportowej rywalizacji? Choć raz?

Co do komentarza Izy – moje dotychczasowe osiągnięcia to nie tylko założenie bloga i przebiegnięcie półmaratonu. To, co i jak robię zawodowo, bardzo mnie satysfakcjonuje i tak, dla mnie to jest kariera. Nie utożsamiam tego słowa ze sławą, ale z samorealizacją właśnie.

Autor: Wkurzony

Wkurzony — Sun, 26 May 2013 15:50:00 +0000

Jednego nie rozumiem: nawet jeśli zajmiesz w tym półmaratonie jakieś dobre miejsce, nawet jeśli pobijesz swój rekord życiowy – dlaczego jest to coś, dla czego warto się tak mordować? Byłbym w stanie zrozumieć, gdybyś biegała rekreacyjnie, dla zdrowia i formy, ale sądząc z tego, co piszesz, męczysz się tak, jak gdyby chodziło o uratowanie komuś życia.

No i nie do końca rozumiem Twoją odpowiedź na komentarz Izy – czy rzeczywiście uważasz swoje dotychczasowe osiągnięcia za karierę?

Autor: Malvina Pe.

Malvina Pe. — Sat, 25 May 2013 14:01:00 +0000

Ja też jej życzę wszystkiego najlepszego. Ale po przeczytaniu wywiadu z nią stwierdzam, że za szybko chciała osiągnąć za dużo. Jej prawo, jasne, tak samo jak jej prawem jest wyjechać z Polski i próbować swoich sił za granicą. Jeśli odniesie sukces, to będzie dowód na to, że wybitne jednostki, a do tego pracowite i zdeterminowane, by osiągnąć cel, do czegoś w życiu dochodzą. Ja nie muszę się dowartościowywać kosztem Borowieckiej, bo w wieku 27 lat osiągnęłam już o wiele więcej, niż mogłabym sobie wymarzyć. Jestem na takim etapie kariery, w którym nic bym nie zmieniła.

Autor: Iza

Iza — Sat, 25 May 2013 13:36:00 +0000

Bardzo fajny post, ale po co na końcu przywołujesz przykład kogoś kto ma inny pomysł.
To takie niskie dowartościowywać się cudzym kosztem.
Poza tym nie znasz jej, a z wywiadu wynika że ona nie siedziała na 4 literach tylko naprawdę szła przed siebie próbując realizować swoje plany.
Ja jej życzę powodzenia i szczerze mówiąc przewiduję, że jeszcze o niej usłyszymy.

Pracowitość i wytrwałość to podstawa, ale z własnego doświadczenia wiem, że włożenie takiego samego wysiłku w dwóch różnych miejscach może przynieść zupełnie inne rezultaty.
Tu może za jakiś czas odniosłaby sukces, tam odniesie ten sukces 3 razy większy.