Przejdzmy do meritum.
To nawiązywanie do wymagań już się robi nudne.
Nawet jak się patrzy z dystansem, przymrużeniem oka i uśmiechem na twarzy.Trochę jakbym słuchał takiego użalania się co niektórych dzieciaków w wieku szkolnym w stylu „jesteśmy tak zajebiste/ści a nikt nas nie chce”. Cóż jak widać są ostre powody ku temu że tego rodzaju ludzie przegrywają w tej materii ze swoimi mniej atrakcyjnymi fizycznie koleżankami/kolegami – czego dobitnym przykładem jest wspomniana Anna.
Powiedz mi Malv, nie dało Ci do myślenia kiedy w wywiadzie Volant powiedział Ci że wielu współczesnym kobietom brakuje kobiecości według mężczyzn?
W sumie muszę przyznać, że nie przestaje mnie zadziwiać to że wiele dziewczyn ( facetów w sumie też) myśli że ładny i zadbany wygląd jest równoznaczny z byciem atrakcyjną i kobiecą ( analogicznie męskim)… a to tak nie działa… i to nie jest gra słowna.
Owszem można być zadbaną/ym fizycznie, przebojową i silną pasjonatką… ale jeśli nie potrafi się postępować z ludzmi (zwłaszcza tymi bliskimi sercu) to wówczas można się przyczynić tylko do umacniania stereotypów.
Swoją drogą jak myślicie skąd się wzięły herezje pokroju:
„z ładnej miski się nie najesz” albo „że jak jest ładna to na pewno ma muchy w nosie”.

„Roześmiana, pogodna, do ludzi taka… Mnie tam jakoś specjalnie nie dziwi, że Radzio za nią poszedł.”

Nawet nieznajomi ludzie, od których biją 3 przedstawione powyżej cechy, sprawiają że jakoś dziwnie od samego patrzenia na nich humor się człowiekowi poprawia. Nie wspomnę o tym że wydają się przyjazni i aż chce się do nich zagadać o byle pierdołkę niezależnie gdzie się jest. Dla prozaicznego przykładu dodam że pierwszego dnia na nowej siłowni poznałem w ten sposób piątkę świetnych, pozytywnych ludzi i poznaje codziennie niemal.
Jak się widzi taką uśmiechnięta i pozytywną dziewczynę to aż chce się podejść i zagadać. Nikt nie lubi podchodzić/zagadywać do ludzi którzy wyglądają na nadętych, wyniosłych i zarozumiałych.

Wprawdzie nie zgadzam się z Ciastkiem ( a przynajmniej nie do końca), że „normalny mężczyzna nie szuka wojowniczki, a kobiety do podporządkowania. Tej, która czeka w jaskini, gdy on wraca z polowania. Tej, która – zamiast wrzucać fotki swoich abs-ów na insta – poda mu do stołu zajebisty kawał tłustego mięsa.
Jest pewna grupa Panów, którzy szukają tego typu kobiety do podporządkowania. Z moich obserwacji, większa grupa poszukuje jednak kobiety – partnerki, która zwyczajnie będzie potrafiła pewne życiowe role i obowiązki pogodzić. Nawiązując do wypowiedzi niech wrzuca te swoje fotki z abs na insta ale i niech umie zadbać o niego. Oczywiście to samo tyczy się w tym momencie do rzeczonego Pana.

Muszę przyznać iż niezmiennie zadziwia mnie reakcja co niektórych kobiet już na samo wspomnienie zdania „Takiej, która zadba o domowe ognisko, tak żeby on wiedział, że ma dokąd wracać.”

Zabawnym jest kiedy pierwszym skojarzeniem w odpowiedzi na powyższe jest mycie garów i pranie skarpet oraz portek. Jak dla mnie troska o domowe ognisko jest troszczeniem się o to co jest między ludzmi, czyli relacje i uczucia.
W sumie łatwiej jest opowiadać o seksizmie i dyskryminacji albo zamykaniu kobiet w domu niż usiąść ze swoim partnerem i pogadać o podziale obowiązków w domu. Żyjemy w dość liberalnych czasach i żaden mężczyzna z krwi i kości nie powinien mieć problemu z obsługą pralki, szczotki, żelazka, szmatki czy zlewozmywaka a tym samym nie powinno mu brakować przynajmniej części stosownych umiejętności. No chyba że mamy do czynienia z leniem i maminsynkiem… ale takiego zazwyczaj łatwo jest zidentyfikować.

Ze swojej strony jeśli mam coś przyznać z rozbrajającą szczerością to mogę tylko powiedzieć że mi w moim mieszkaniu brakuje jedynie tej atmosfery domowego ogniska… bo całą resztę włącznie z praniem, gotowaniem i sprzątaniem potrafię ogarnąć sam. :)
A skoro taki nieśmiały gapcio jak ja to ogarnia to każdy da radę. :)

Ale to tylko moje skromne zdanie.:)
Peace.

Dobrze powiedziane.