Komentarze do: Córeczki tatusiów

Autor: pepe

pepe — Wed, 21 Feb 2018 12:11:00 +0000

Jest w psychologii coś w rodzaju powiedzenia czy takiego wniosku, który z grubsza podsumowuje pewną grupę problemów, z którymi ludzie często kierują się na terapię. Problemy te mogą wydawać się zgoła różne, ale zwykle mają to samo źródło: chodzi o to, że to właśnie rodzice potrafią nas zepsuć często bardziej niż cokolwiek innego w życiu. Czasem nieświadomie, często przez własne problemy i nieobecność, przez przemoc, ignorancję, nadopiekuńczość, etc. Wielkie propsy dla tych, którym mimo wszystko udaję się potem żyć dobrze i bez problemów psychicznych. Tym chorym i zranionym zaś zawsze można pomóc, a raczej oni mogą sobie – to nie jest wyrok. Zaś czymś, co wydaje mi się wiele osób dorosłych już zaobserwowało jest to, że ludzie bardzo często kryją coś za maskami fejmu, „piękna” i wszelkiego innego bogactwa.

Autor: S.

S. — Tue, 20 Feb 2018 22:09:00 +0000

Z tymi lolitkami jak i prostackimi facetami to jest samonapędzające się koło podaży i popytu. Są kobiety, które potrzebują uwagi i nie wiedzą jak o nią zabiegać to i są faceci, którzy potrzebują budować swoje ego poprzez posiadanie takich partnerek. No i vice versa. Ludzie sami napędzają to koło internetowej paranoi. Lajkują followują dając w ten sposób do zrozumienia, że to jest istotne.

Autor: S.

S. — Tue, 20 Feb 2018 22:01:00 +0000

Świat się nie zmienił. Zmieniła się otoczka. Jak spojrzeć wstecz to zawsze istniały takie kobiety i tacy mężczyźni. Okoliczności były inne ale pierwotne potrzeby takie jak poczucie przynależności i bycia akceptowanym nie uległo zmianie.

Autor: Judyta Jarmuż

Judyta Jarmuż — Tue, 20 Feb 2018 21:41:00 +0000

Moja mama potrafiła mi zastąpić ojca i udało jej się to perfekcyjnie, a nawet śmiem twierdzić, że o niebo lepiej. On absolutnie nie spełnił się w tej roli, wręcz w wieku 50ciu lat przekazał mi, że pojawi się w moim życiu, gdy będzie na to gotowy. :D Jako pewna siebie i znająca swoją wartość stwierdzam, że dzięki mamie i życiowym doświadczeniom jestem w tej chwili silna kobieta, która mimo ogromnej wrażliwości w kasze dmuchać sobie również nie da. To jakimi jesteśmy ludźmi zależy od tego co mamy w głowie. Moim zdaniem wystarczy prawdziwa miłość jednego rodzica, by wyjść na ludzi, szanować siebie i potrafić kiedyś założyć pełna rodzinę. :)

Autor: Anna

Anna — Tue, 20 Feb 2018 12:12:00 +0000

Skojarzyło mi się z osobowością histrioniczną, jako że przejawia się w podobnych zachowaniach, a jedna z hipotez jej rozwoju dotyczy właśnie ubogiej relacji z rodzicem przeciwnej płci… Oczywiście nie wszystkie instagramowe lale mają poważne problemy ze sobą, no ale mogą mieć i może to być powód lalowania, więc wpis celny.

Autor: hanysh

hanysh — Tue, 20 Feb 2018 12:08:00 +0000

Masz rację, wielu z nas jest tylko echem swoich rodziców, echem swoich dziadków. Ale czasem to po prostu za dużo programów MTV w dzieciństwie i za mało książek, chociażby klasy średniej ;). Miłość jest bardzo ważna, ale sama w sobie nie poszerza horyzontów, nie wskazuje nowych kierunków.

Autor: Miśka

Miśka — Mon, 19 Feb 2018 10:02:00 +0000

Tendencją są również laski, które w dzieciństwie miały zasadniczo wszystko – kompletną rodzinę, pełną lodówkę, dobrą szkołę itd., a również kroczą drogą „instagramowej” kariery opartej na określonym wizerunku. Wychowane w mega poczuciu własnej wartości – zawsze miały wszystko, więc „im się należy”…
To świat się zmienił, media promują takie persony, na takim wizerunku można zarobić albo przynajmniej zdobyć followersów, korporacyjni faceci, którzy mają hajs wybierają „reprezentacyjne” laski częściej niż te z doktoratem harvardu – więc ciężko się dziwić że tyle dziewczyn wybiera takie życie, taką ścieżkę „kariery”, niespecjalnie trudną a na pewno przyjemną. Przez jakiś czas…

Autor: Malvina Pe.

Malvina Pe. — Sun, 18 Feb 2018 21:14:00 +0000

Droga Wiki, ja nie piszę, że to jest żelazna zasada, która dotyka wszystkie kobiety. Jest jednak taka tendencja i należy o tym mówić głośno i otwarcie. Pis joł :)

Autor: Wiki

Wiki — Sun, 18 Feb 2018 21:04:00 +0000

I tu Cię zdziwię i powiem, że nie zgadzam się z Tobą ;) Jestem własnie taką córeczką NIEtatusia. Mam 24 lata i w ogóle faceta nie znam. Był po prostu ojcem do dupy i moja mama o tym dobrze wiedziała. Mozna powiedzieć, ze przezyłam ponad 20 lat bez niego. Moje wspomnienia związane z panem T są nikłe i nie darzę tej osoby szacunkiem ani sympatią. Ale absolutnie nie uważam sie za zakompleksioną, nieszczęsliwą i instagramową gwiazdkę pokazującą bez pardonu wszystkie częsci ciała. Jestem w stałym związku i całkiem dobrze NAM to wychodzi :D Trzeba po prostu nauczyć się z tym żyć. Żyć, nie wiedząc jak to jest powiedzieć do kogoś ‚tato’. A przede wszystkim przeobrazić niedostatki swojego dzieciństwa w siłę, w świadomość, że jestem zajebistą i świadomą swoich wartości kobitką. Takiego zdrowego myślenia życzę wszystkim niekochanym ;) Pis joł Malwina ;) ;)