Chociaż z innej strony – „Psychologowie jednego z singapurskich uniwersytetów i ich koledzy z London School of Economics przeprowadzili analizę, z której wynika, że ludzie są szczęśliwsi, gdy spędzają więcej czasu w towarzystwie swoich znajomych. Ta reguła nie dotyczy jednak osób wyjątkowo inteligentnych.” – bez źródła aby nie spamować.

Dobrze się Ciebie czyta.

Piszesz o sytuacjach i zjawiskach, które od wielu lat zalewają mnie w opowieściach bliskich i nieco mniej niż bliskich znajomych osób, które pytają o co k.a lata? Cywilizacja, atomizacja i narastająca nie tylko w szkołach „dyskognicja” raczej nie przyczynią się do znalezienia odpowiedzi. Ale pytać należy.

Coraz częściej spotykam się z poglądem, że zdrową relację to można owszem stworzyć ale z kotem lub suką. Rybka akwariowa też już się pojawiła – serio, serio. Od samotności ja odróżniam „samość” jako świadomie wybierany sposób bezpiecznej relacji siebie ze sobą zamiast nie ze sobą ale znacznie bardziej ryzykownej i najczęściej toksycznej. Po mojemu – realnie nie da się stworzyć dobrego związku jeżeli najpierw nie stworzy się zdrowej relacji ze samym sobą w ramach samości.
A nasz swojski ultrapatriarchat cały czas zbiera żniwo – żadziej ale również po męskiej stronie… A wystarczyło ze zrozumieniem posłuchać takiego np. Boya-Żeleńskiego zamiast różnych Sienkiewiczów lub Skargów.

PS.
Opowieść o wspinaczu balkonowym nie zaskoczyła mnie – to jedno z 
bardziej narcystycznych i megalomańskich środowisk, przynajmniej w polskich realiach.