W moim nieustannym i nieudolnym poszukiwaniu idealnego życia, musiałabym bezkompromisowo i mozolnie dopasowywać puzzle. Uzupełniać puste fragmenty moich indywidualnych oczekiwań i pragnień.
Tylko wtedy nie mogłabym żyć z jednym mężczyzną. W zasadzie nie wiem, czy znalazłoby się tysiąc takich, którym wydarłabym ten akurat pasujący fragment dla siebie.
Tak się nad tym zastanawiam, i myślę, że to nierealne.
Dlatego muszę nauczyć się akceptować te brzegi, które nie leżą idealnie.
Przecież tak wiele przylega bez zarzutu.

Na własnym przykładzie mogę stwierdzić, że nawet nie weszłabym w relację z kimś, kto nie pasuje do mnie temperamentem (jestem typem zrównoważonym, więc nawet przy zauroczeniu lub przy zakochaniu potrafię kierować się rozumem i rozsądkiem) i ma rażąco inne przekonania/wartości/spojrzenie na relację/miłość. Na szczęście teoria głosi, iż zazwyczaj (zawsze są wyjątki, poza tym podaję uproszczony schemat, gdyż nie tylko typ energetyczny gra tu jedyną rolę, ale też sprawy na głębszym poziomie – wzorce np. DDA, traumy z dzieciństwa, nabycie życiowej lekcji i doświadczeń, które są niezbędne dla rozwoju osób etc.) przyciąganie jest między osobami „spójnymi energetycznie” – dominująca męska energetycznie ciągnie do dominującej kobiecej (+ i – / – i +) i na odwrót (kobieta może być „męska” lub „kobieca” i tak samo facet – większość jest męska, ale są też ci kobiecy. Inna orientacja – geje i lesbijki również są różnymi typami i „męska” lesbijka ciągnie bardziej i częściej do „kobiecej” itd.). Zrównoważony/neutralny typ też ciągnie do zrównoważonej/neutralnej osoby. Nimfomania i pokrewne stany – poważne lub mniej poważne zaburzenie, więc oni raczej nie wybrzydzają.

No i cóż… u mnie się sprawdziło, bo niemalże od pierwszego spotkania poważnie zakochałam się w odpowiedniej dla mnie osobie (coś jakby trafił we mnie piorun), którą dopiero z czasem lepiej poznawałam i mogłam już śmiało stwierdzić, że to również dobry materiał na towarzysza życia. Nie wliczam w to kilku przelotnych, lekkich zauroczeń w bardzo młodym wieku, z których nie było związków, bo nie chciałam ich i nie umiałabym traktować tych osób poważnie.

Wiem, że troszkę to zagmatwane i może brzmieć dość dziwnie, ale cóż… tutaj przydaje się „otwarty umysł”. :)

„Może to, co zaraz powiem, zabrzmi kurewsko źle, ale… chyba musiałam zdradzić Stefana, żeby uświadomić sobie, że z tej mąki nic już nie będzie. Nawet cholernego zakalca”.

No ten wycinek to po prostu powalił mnie na kolana. Pewnie dlatego że uwielbiam, jak ktoś szuka wygodnego wytłumaczenia żeby usprawiedliwić samego siebie w swoich oczach w zakresie tego jak bardzo coś spaprał.
Winni są tutaj oboje, tutaj jednogłośnie i bezapelacyjnie się zgadzam. W sumie to Stefek do pewnego momentu nawet bardziej -> Wiecie, po prostu nie rozumiem jak można być takim leniwym i nieco zapatrzonym w siebie frajerem (pardon) aby nie dbać… a nawet nie próbować troszczyć się o swoją kobietę. Nie rozmawiać i nie słuchać jej ( albo raczej „słyszeć” jak to jest świetnie podkreślone)… nie troszczyć się o to co jest między nim a jego „ukochaną”- podobno.
Ten smaczek o oświadczynach sprzed 3 miesięcy i intymnym zaniedbywaniu od 5 miesięcy to już prawdziwa wisienka na torcie.
Z przedstawionego opisu przebija raczej obraz rozmijania się na prawie każdej płaszczyznie oraz wegetacji gdzie jedno nie komunikuje drugiemu swoich potrzeb a drugie nie słucha lub nie chce słuchać/słyszeć. Ognia czy choćby jakiejś iskry to ja tu raczej nie dostrzegam
Trochę jakbym czytał o chodzeniu za rączkę dwójki nastoletnich dzieciaków ( może jestem tutaj zbyt ostry – ale ta ostrość ma w końcu coś podkreślić i skontrastować) a nie dorosłych ludzi świadomych swoich uczuć i potrzeb… podobno.
Zamiast rozmawiać, słuchać, pracować i dopieszczać to co jest między sobą nawzajem (podobno)… pozwolono sprawom iść swoim torem. No i poszły… tak jak chciały.
Mam wrażenie, że wszyscy z czasem dorastamy do miłości… jednak nie wszyscy do związku z drugą osobą. Odwaga, szczerość, takt, świadomość swoich potrzeb i uczuć a także uczciwość to…… słowa, które wszyscy znamy i często chełpimy się świadomością że posiadamy wartości, których są wyrazem.
Niektórzy je owszem posiadają… inni znają je tylko z książek a dla jeszcze innych to tylko puste wyrazy, których używa się wtedy kiedy jest to wygodne. W sumie bawi mnie szczyptę kiedy ktoś chce by być wobec niego uczciwym a na to samo nie potrafi się zdobyć wobec drugiej osoby… a tym bardziej rzekomo „najbliższej” jej/go sercu.

Chciałbym powiedzieć, że to jest śmieszne ale to jest zwyczajnie smutne.
Reasumując rzekłbym, że zdrada jest zawsze największym świństwem jakie można zrobić drugiej osobie (ale sobie chyba jednak jeszcze większym… i nieważne jak to sobie będziemy tłumaczyć i jak się przed samym sobą usprawiedliwiać). Po to mamy serce i głowę na karku aby pomyśleć, porozmawiać i postawić drugiej stronie sprawę jasno… a następnie wysłuchać ją.
Jeśli wówczas dojdziemy do wniosku że ” z tej mąki chleba nie będzie” to trzeba pójść w swoją stronę i drugiej stronie pozwolić na to samo. Z zasadami, uczciwie i szczerze… pamiętając o tym co było dobre oraz o tym co się spaprało po drodze.
Tylko, że do tego (jak już ktoś przede mną bardzo mądrze zaznaczył), trzeba wyjść ze swojej strefy komfortu i coś sobą reprezentować… nie tylko umieć brać ale i dawać… i vice versa. Trzeba mieć kręgosłup moralny i nie być tchórzem. Jasne, że to nie jest proste. To co proste i ogólnodostępne nierzadko jest bezwartościowe, to co trudne i szczyptę niedostępne wymaga od nas pracy nad sobą i dlatego z takim smakiem i estymą wspominamy wszystkie te przeszkody, dzięki którym staliśmy się lepszymi ludzmi… chociaż mówię tu raczej o sobie. Ktoś może mieć inne zdanie. ;)

Osobiście boleję nad faktem, że współcześnie tak wielu ludziom brakuje jaj aby starać się być najlepszą wersją samego siebie. Jeśli już nie dla własnego ego to dla kogoś przy kim budzimy się codziennie.
Zabrzmiało to szczyptę utopijnie? Zdecydowanie takie nie jest… ale tylko wtedy jeśli się żyje a nie egzystuje. ;)
Ja tam wolę żyć. ;)

Natomiast chiński, choć tak naprawdę taki język nie istnieje, w moim odczuciu nie stanie się językiem globalnym. Istnieje szereg przyczyn, które sprawiają, że tak się nie stanie. Oczywiście liczba posługujących się nim będzie ogromna, ale będą to głównie Chińczycy. I obym się nie mylił.

Rozumiem, że chodzi Ci o kwiecistość wypowiedzi? Tak, mam tego świadomość i robię to czasem w sposób celowy. Dla zabawy, bo lubię polać przysłowiową wodę, bawić się słowem. Nie mniej w tym przypadku się z Tobą nie zgodzę i makaronizmy to jest przejaw snobistycznej maniery. Miałem na myśli dokładnie to co napisałem. Całość wypowiedzi tworzy spójny przekaz. Każdy z użytych wyrazów ma swoje zadanie komunikacyjne, niekoniecznie tylko upiększające. Czy jeśli napiszę – część uczestników forum przejawia zachowania agresywne – będzie to „przejaw” nazbyt rozbudowanej wypowiedzi? Konkludując, liczy się nie tylko treść, ale i forma. Wydaje mi się, że na złego konia tym razem postawiłaś.

Co do reszty, z którą mógłbym się miejscami wprawdzie zgodzić, jednak dopóki nie odniesiesz się konkretami, uznam za próbę deprecjacji, a mówiąc kolokwialnie, nieuzasadnionego kopania po kostkach.
A, no i za naukę oczywiście biorę się ostro.

„Może to, co zaraz powiem, zabrzmi kurewsko źle, ale… chyba musiałam
zdradzić Stefana, żeby uświadomić sobie, że z tej mąki nic już nie 
będzie. Nawet cholernego zakalca”.
No ten wycinek to po prostu powalił mnie na kolana. Pewnie dlatego że uwielbiam, jak ktoś szuka wygodnego wytłumaczenia żeby usprawiedliwić samego siebie przed sobą w zakresie tego jak bardzo coś spieprzył.
Winni są oboje, tutaj jednogłośnie i bezapelacyjnie się zgadzam. W sumie to Stefek do pewnego momentu nawet bardziej -> Wiecie, po prostu nie rozumiem jak można być takim leniwym i nieco zapatrzonym w siebie frajerem aby nie dbać… a nawet nie próbować troszczyć się o swoją kobietę. Nie rozmawiać i nie słuchać jej ( albo raczej „słyszeć” jak to jest świetnie podkreślone)… nie troszczyć się o to co jest między nim a jego „ukochaną”- podobno. Z przedstawionego opisu przebija raczej obraz wegetacji gdzie jedno nie komunikuje drugiemu swoich potrzeb a drugie nie słucha lub nie chce słuchać/słyszeć.
Trochę jakbym czytał o chodzeniu za rączkę dwójki nastoletnich szczeniaków ( może jestem tutaj zbyt ostry – ale ta ostrość ma w końcu coś podkreślić i skontrastować) a nie dorosłych ludzi świadomych swoich uczuć i potrzeb… podobno.
Zamiast rozmawiać, słuchać, pracować i dopieszczać to co jest między sobą nawzajem… pozwolono sprawom iść swoim torem. No i poszły… tak jak chciały.
Mam wrażenie, że wszyscy z czasem dorastamy do miłości… jednak nie wszyscy do związku z drugą osobą. Odwaga, szczerość, takt, świadomość swoich potrzeb i uczuć a także uczciwość to…… słowa, które wszyscy znamy i często chełpimy się świadomością że posiadamy wartości, których są wyrazem.
Niektórzy je owszem posiadają… inni znają je tylko z książek. W sumie bawi mnie szczyptę kiedy ktoś chce by być wobec niego uczciwym a na to samo nie potrafi się zdobyć wobec drugiej… a tym bardziej rzekomo „najbliższej” jej/go sercu.
Chciałbym powiedzieć, że to jest śmieszne ale to jest zwyczajnie smutne.
Reasumując rzekłbym, że zdrada jest zawsze największym świństwem jakie można zrobić drugiej osobie (ale sobie chyba je… i nieważne jak to sobie będziemy tłumaczyć i jak się przed samym sobą usprawiedliwiać. Po to mamy serce i głowę na karku aby pomyśleć, porozmawiać i postawić drugiej stronie sprawę jasno… a następnie wysłuchać ją.
Jeśli wówczas dojdziemy do wniosku że ” z tej mąki chleba nie będzie” to trzeba pójść w swoją stronę i drugiej stronie pozwolić na to samo. Z zasadami, uczciwie i szczerze… pamiętając o tym co było dobre oraz o tym co się spieprzyło po drodze.
Tylko, że do tego (jak już ktoś przede mną bardzo mądrze zaznaczył), trzeba wyjść ze swojej strefy komfortu i coś sobą reprezentować… nie tylko umieć brać ale i dawać… i vice versa. Trzeba mieć kręgosłup moralny i nie być tchórzem. Jasne, że to nie jest proste. To co proste i ogólnodostępne nierzadko jest bezwartościowe, to co trudne i szczyptę niedostępne wymaga od nas pracy nad sobą i dlatego z takim smakiem i estymą wspominamy wszystkie te przeszkody, dzięki którym staliśmy się lepszymi ludzmi… chociaż mówię tu raczej o sobie. Ktoś może mieć inne zdanie. ;)

Osobiście boleję nad faktem, że współcześnie tak wielu ludziom brakuje zarówno jaj jak i ikry aby starać się być najlepszą wersją samego siebie. Jeśli już nie dla własnego ego to dla kogoś przy kim budzimy się codziennie.
Zabrzmiało to szczyptę utopijnie? Zdecydowanie takie nie jest… ale tylko wtedy jeśli się żyje a nie egzystuje. ;)
Ja tam wolę żyć. ;)