Komentarze do: Jestem Polakiem, biedakiem, cebulakiem

Autor: Agnieszka MT

Agnieszka MT — Wed, 06 Jun 2018 12:47:00 +0000

Nie zagladalam do Ciebie dlugo, a tu tyle ciekawych rzeczy :-) No i dowiedzialam sie, ze tez jestes Kielczanka! Jesli chodzi o Skamandrytów, Piwnice pod Baranami, Gombrowicza itp, to nie tylko w Polsce ich czasy minely. Na calym swiecie oserwowane jest postepujace zidiocenie spoleczenstwa. Welcome to „Idiocracy” :-)

Autor: kku

kku — Sat, 03 Mar 2018 10:14:00 +0000

Koncepcja, zgodnie z którą lektura „Chłopów” więcej dać może niż wizyta w jakiejś zacnej galerii sztuk najnowszych jest pociągająca, niestety, jest również dość absurdalna: jednemu da ten Reymont niesłychane odkrycia w zakresie historii kraju i zakamarków duszy ludzkiej, drugiego zmęczą już pierwsze karty i jednak ta straszna sztuka współczesna (na którą tyle ludzi psioczy, bo zwyczajnie nie ma o niej pojęcia) ruszy bardziej.
A tych Kulturalnych to ja bym naprawdę zostawił w spokoju: może naprawdę lubią Antonioniego ? I co, mają się z nim kryć po piwnicach ? A że słowa dobierają może nazbyt wytworne czy w zbyt dużym natężeniu – no i niech tam, próbują przynajmniej, może kolejna dysputa będzie gładsza, jak się z tym rodzajem rozmowy oswoją.

Zawsze istniały i istnieć będą nadal bardziej czy mnie elitotwórcze przestrzenie, te wszystkie Mąmartry i Spatify, gdzie szeroko pojęta młódź aspirująca będzie chciała bywać i elokwentnie mówić na wzniosłe tematy, współtworzyć czy chociaż otrzeć się o te „wyżyny”, prawdziwe czy urojone.
Bo w końcu: kto to jest Szymborska ? – To jest „kuluralna”, której się udało !

Także dopóki słowo nie staje się narzędziem wykluczenia, stłamszenia, czyli po prostu opresji – niechże sobie trwają te salony, gdzie górnolotnie prawi o się poezji staroperskiej, a w tle dyskretnie sączy się jazz nagrany przed półwieczem w dorzeczu rzeki Niger.

Autor: Agata

Agata — Wed, 21 Feb 2018 18:12:00 +0000

Bez przesady. To znaczy serio, jeśli ktoś lubi nonszalancko siedzieć w Kulturalnej i z każdym kolejnym fajkiem stawać się coraz większym fanem rosyjskiej filmografii, niemieckiej filozofii czy kultury afrykańskiej, dlaczego ma tego nie robić? Najczęściej przecież są to grupy młodych ludzi – licealistów, studentów – którzy odkryli całkiem nowy świat sztuki albo nowy świat pozy na miłośnika sztuki. Odgrywają więc przedstawienie, czując się jak bohaterowie Antoniniego lub Ozona. I wspaniale! To zresztą zwykle tylko taka faza, zachłystnięcie się. Nie łączyłabym tego z faktycznie istotną kwestią podziału polityczno-elitarnego Polski.

Autor: Pionierka

Pionierka — Tue, 13 Feb 2018 22:08:00 +0000

A dlaczego właściwie artystowskie i snobistyczne towarzycho z Ziemiańskiej czy Piwnicy pod Baranami miałoby być czymś lepszym niż arystowskie i snobistyczne towarzycho z Kulturalnej? Skamandryci nie urodzili się jako poważni panowie z podręczników i w swoich czasach byli pewnie postrzegani bardzo podobnie.

Autor: mr.x

mr.x — Mon, 12 Feb 2018 16:59:00 +0000

Niestety, ale faktycznie do tej pseudointeligencji sie zaliczasz.. Splycilas ten problem do minimum, bo z szerszej perspektywy spojrzec na niego nie potrafisz. Jestes bardziej szkodliwa niz pozyteczna, utwierdzasz glupote w przekonaniu, ze ma slusznosc, a wlasnie tego efekty obserwujemy dzisiaj (aprobata dla chamstwa, oszustwa, kradziezy, upadek moralnosci w kazdej dziedzinie zycia) poniewaz proces, ktory do tego doprowadzil rozpoczal sie na dlugo zanim przyszlas na swiat. Poza tym, stalas sie wlasnie jednym z czynnikow degradacji tego, co nazywa sie pieknie „ROZUMEM”.

Autor: Subiektywny

Subiektywny — Mon, 12 Feb 2018 12:28:00 +0000

„Kiedy więc widzę moich rówieśników w śmiesznych czapeczkach nałożonych na czubek głowy i w przykrótkich dżinsach siedzących w Cafe Kulturalna i rozbierających ze znawstwem na części pierwsze filmy Antonioniego, to mi się śmiać chce”

Autorko,

Uroczym zbiegiem okoliczności doświadczyłem czegoś podobnego w zeszłym tygodniu. Sympatycznie barwne towarzystwo ze stolika obok, w jednym z aktualnie topowych w kręgach post-hipsterskich krakowskim bistro, dość egzaltowanie dyskutowało o europejskich niszowych festiwalach filmowych. Oraz filmach, które widzieli lub widzieć zamierzali. Równie niszowych co owe festiwale, na które zaproszenia przynosi wyłącznie wybranym, wykwintnym koneserom o wysublimowanym guście, tresowany gołąb pocztowy upozorowany na flaminga. Bo offowość zobowiązuje, zobowiązuje jak cholera :)

Nie, akurat nie chciało mi się z nich śmiać (tu wolę raczej śmiać się z samego siebie – bo to pozornie niewyczerpane źródło ubawu). Nawet strzygłem jednym uchem, pomiędzy kolejnymi kęsami humusu, co tam sobie opowiadają – bo zawsze coś ciekawego można wyłowić. Nie mogłem jednak pozbyć się natrętnego wrażenia, że owe barwne i sympatyczne towarzystwo kreuje wokół siebie alternatywny wszechświat zajefajności w którym miejsce czy stricte podmiotowość – nadawane jest jedynie nielicznym, wybranym. Cała reszta jest albo przeźroczyście niewidoczna bądź w najlepszym razie – traktowana przedmiotowo.
W sumie przykre.
Gdy spotkam ich następnym razem, wkręcę się do ich rozmowy i od niechcenia zapytam co sądzą o nowoczesnym kinie indonezyjskim reprezentowanym przez Riri Riza (*). Bo jako koneserzy, sądzić coś muszą.

Pozdrawiam,

(*) uprzedzam – nic o nim nie wiem! Ani o kinie indonezyjskim ani o owym Rizie. Ot wujek Gugiel wyguglował i temat podrzucił…

Autor: Anna

Anna — Sun, 11 Feb 2018 18:57:00 +0000

Dawno nie czytałam wkurwionej Malviny :D
„Czasy Skamandrytów, Piwnicy pod Baranami, Gombrowicza, Baumana i Szymborskiej się skończyły. Nie ma ludzi, którzy mogliby ich zastąpić”
Wydaje mi się, że to może być nieco zbyt gorzkie stwierdzenie, mam nadzieję, że jest inaczej. Pewnie jestem dzisiaj śmieszna, kiedy podtykam pod nos kieliszek z winem i nieśmiało chrzanię coś o aromacie palonych owoców z dymnymi nutami, próbuję jakoś zinterpretować świeżo obejrzaną sztukę, w której główną rolę zagrał garnitur albo kiedy przetrząsam ciucholandy w poszukiwaniu swetrów, składających się przynajmniej w 60% z wełny czy jakiejkolwiek szmatki z jedwabiu, ale jeśli się przestraszę, że przypną mi łatkę snoba, to zatrzymam jakikolwiek postęp. Myślę, że tego rodzaju brak obycia nie kwalifikuje mnie jeszcze do drobnomieszczaństwa i że takich kulturalnych podrygów, jak moje albo tego wujka doktora nie należy krytykować. Katastrofa zaczyna się dopiero tam, gdzie ktoś zaczyna gardzić kimś innym i wydaje mi się zresztą, że to jest clou tego wpisu. Świadomie nigdy tego nie robię, a nieświadomie chyba mi się zdarza, kiedy spotykam się z ignorancją i ogólną naiwnością, większymi, niż te, które sama przejawiam. Musi to świadczyć o pewnym zgorzknieniu i zwężeniu perspektywy, bo przecież zapominam, że nie każdy jednak miał takie możliwości jak ja i nie dla każdego są pewne rzeczy oczywiste, tak jak dla mnie. Kiedy taka pogarda idzie właśnie w kierunku od człowieka lepiej sytuowanego i wykształconego w stronę człowieka prostego, to jest podwójnie zła, bo uważam, że ten pierwszy powinien ze swojej wiedzy skorzystać i patrzeć na wszystko nieco szerzej – taka to odpowiedzialność. Jeśli ludzie kwalifikują innych jako gorszych, to albo czują się przez nich zagrożeni, albo ich nie rozumieją, albo podświadomie bardzo chcą ich kosztem okrzepnąć w miłości własnej.

I ja też czasami dłubię.

Autor: 90ty.blog

90ty.blog — Sat, 10 Feb 2018 16:47:00 +0000

Przecież to oczywiste, nikt tego nie kwestionuje…

Autor: Maritylla

Maritylla — Sat, 10 Feb 2018 10:13:00 +0000

Bynajmniej nie uważam, że upodobania nas do czegokolwiek predysponują. Odniosłam się do Twojej wypowiedzi, która sugeruje że będąc „elitą” można mieć coś do powiedzenia. Z czym się nie zgadzam. Podsumowując- dla mnie pseudointelektualista niekoniecznie jest osobą znającą się na czymś pomimo przeczytania wielu książek czy używania wyrafinowanych słów. A osoba z pozoru będąca prostym człowiekiem niekoniecznie nie ma nic do powiedzenia. Pozdrawiam.

Autor: Maria Wijas

Maria Wijas — Sat, 10 Feb 2018 09:01:00 +0000

рotrzebny tekst. Człowiek рrosty to niekoniecznie рrostak. Jak wielu ludzi tzw. zawodów elitarnych to рrostacy.