Nie mówię tu o jakże powszechnych prostackich zagrywkach typków z parku czy spod sklepu, nigdy mnie one nie ruszały i nie wpływały na to jak odbieram samą siebie. Nie sądzę też, żeby zachowania tych typków po akcji zmieniły się w jakimkolwiek stopniu.

Tym, co jednak zwróciło moją uwagę na akcję i na jej wagę, tym, co mną wstrząsnęło, zachwiało moim poczuciem wartości, sprawiło, że poczułam się upokorzona, były dwie sytuacje, zupełnie ze sobą niezwiązane, gdzie faceci, których znałam i szanowałam, których zawsze postrzegałam jako mężczyzn inteligentnych, mężczyzn z klasą, z którymi nigdy nie łączyło mnie nic poza bardzo dobrymi relacjami w pracy, przekroczyli w rozmowie granice nieprzekraczalne.

Bo nic, absolutnie nic – wypity alkohol, swobodna atmosfera i żarciki na imprezie – nie są w stanie usprawiedliwić tekstów typu „wyruchałbym cię” skierowanych w moim kierunku. Wśród innych, w moim służbowym środowisku..

W obu tych sytuacjach wyszłam, nie wiedząc jak mam się zachować, robiąc dobrą minę do złej gry, ale wczoraj, pod drugiej z tych sytuacji, z wściekłości aż poryczałam się w taksówce. Z wściekłości, a może z bezradności, własnej nieudolności, albo i przez to, że nikt nie zareagował, nie powiedział „hold your horses, kurwa”. Nie wiem.

Ale w tej taksówce właśnie dotarło do mnie, że ta cała akcja jest skierowana właśnie do tych inteligentnych, dobrze ubranych, pewnych siebie facetów „z klasą”, którzy często jednak, jak widać, tę klasę gdzieś gubią… Zapominają, że słowa potrafią spowodować takie same spustoszenie jak czyny…