Komentarze do: My, dziewczyny

Autor: Wojciech

Wojciech — Wed, 17 May 2017 08:05:00 +0000

Pełna zgoda, jak zwykle ;)

Autor: Tianzi

Tianzi — Mon, 15 May 2017 12:01:00 +0000

OK, zgadzam się z przekazem, że girl power i stop girl on girl crimes. Ale powiedzenie ‚najgorszym wrogiem kobiety jest druga kobieta’ to bzdura. Statystycznie rzecz biorąc, to nie druga kobieta będzie pierwszą prać, gwałcić, być przekonana, że miejsce tej pierwszej jest w kuchni, ani dostawać biegunki na myśl, że pierwsza może lepiej zarabiać.

PS. Co do tej Hanny… po opisie spodziewałam się jakiegoś potwora, a wyguglowałam, i na podstawie zdjęć to zupełnie przeciętna kobieta. Na ulicy zobaczy się dziesiątki podobnych…

Autor: Klaudia

Klaudia — Sun, 14 May 2017 21:41:00 +0000

Nie wiem, czy książkę Leny „Nie taka dziewczyna” można zaliczyć do bardzo ambitnych, ale jeśli nie czytałaś, to polecam na wieczór po pracy :) Jak zwykle napisałaś w punkt, ale kobieta kobiecie wilkiem była, jest i będzie. I dobrze o tym wiemy, niestety :)
Kilka dni temu skończyłam oglądać Dziewczyny. Bardzo szanuję Lenę Dunham jako kobietę/artystkę, obejrzałam z nią wiele wywiadów, lubię podglądać co robi/poleca, ale postać Hannah niesamowicie mnie zmęczyła. W pewnym momencie wręcz obrzydziła swoją osobą (wieczne pokazywanie mało atrakcyjnego ciała) i odpychającym zachowaniem w stosunku do ludzi.
Jeśli chodzi o zazdrość to tak – często zazdroszczę czegoś koleżankom/innym kobietom, nie wstydzę się do tego przyznać, ale też często je szczerze komplementuję. Moja zazdrość to zazdrość, która mnie motywuje, żeby wyglądać lepiej i w siebie inwestować, żeby dorównać tym, którym zazdroszczę :) Pewnych rzeczy nie zmienię, nóg nie wydłużę, więc wiem, że będę jeszcze długo biegać w szpilkach. Jestem świadoma własnych niedoskonałości i chyba nigdy nie będę z niczego w 100% zadowolona i co zrobisz? Nic nie zrobisz ;)
Typową zazdrosną biczą całe życie być nie można, ale tak naprawdę miłą i uprzejmą wiecznie też nie – bo cię okradną, wejdą na głowę, stłamszą, zmieszają z błotem i zrobią co zechcą. Zrozumiałam to, kiedy zaczęłam pracować z przeważającą ilością kobiet w szkole. Na początku roku jedna z nauczycielek religii (przypadek?) nie mogła przeżyć tego, że codziennie przychodzę do pracy elegancko ubrana i w szpilkach. Mówiła mi o tym praktycznie codziennie: „Wygodnie Ci w tych butach?” „A dla kogo tak się pindrzyć od 8 rano, dla 7 latków?” „Nie bolą Cię plecy? Zniszczysz sobie kręgosłup, mówię Ci” „Wiedziałam, że to Ty idziesz, bo szpilki stukały”. Byłam jej bardzo wdzięczna za troskę o moje zdrowie i pewnego dnia przestałam być dla niej miła i nie rozmawiamy. Więc widzisz, kurwa, babie nie dogodzisz.
PS. Obecność na OSK obowiązkowa!

Autor: Szpinaczek

Szpinaczek — Sun, 14 May 2017 20:31:00 +0000

Mogę powiedzieć, że mam ogromne szczęście – wzięte z wychowania albo charakteru, szczerze, nie mam pojęcia – że praktycznie w ogóle nie mam odruchu oceniania ludzi po wyglądzie. I proszę mi nie mówić, że jest inaczej, że wszyscy oceniają, bla bla bla bla, bo też mam swój mózg i znam jego odruchy. Tak, zauważę, że ktoś ma chorobliwą nadwagę lub jest chorobliwie wychudzony – wtedy pierwsze co przychodzi mi do głowy to choroba, a ostatnie to „ale gruba krowa, takiej to już nikt nie zechce”. Nie przypominam sobie, żebym oceniła też „zbyt ładną” dziewczynę, czy „zbyt dobrze ubraną”. Nie mam z tym problemu, dlatego być może wykazują się ignorancją, mówiąc, że takie odruchy warto u siebie w jakimś stopniu zwalczać. Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia na ile jest to możliwe, dlatego nie chcę oceniać ludzi, którzy tak robią, dopóki nie opierają na tym całej swojej oceny. Myślę, że też wiele osób oceniłoby mój sposób funkcjonowania jako szkodliwy dla mnie samej, czytałam już trochę o wyczytywaniu inteligencji z rysów twarzy, czy ze stroju. Myślę jednak, że to spory przywilej, nie mieć uprzedzeń wynikających z wyglądu innych osób. Teraz myślę, że może wynika to też z tego, że jestem wobec ludzi bardzo nieśmiała i raczej trudno mi mieć jakieś skojarzenia w związku z nimi, bo nie mam doświadczenia. Ale mniejsza z tym, po prostu mam nadzieję, że takie odruchy można u siebie zwalczać, bo szczerze mówiąc, trudno mi uwierzyć, że mogą nie być dla innych krzywdzące. Chociaż ja osobiście oceniam, np. po sposobie mówienia, wypowiadania się (nie mówię o błędach, zbyt szybkim mówieniu, czy niewiedzy, po prostu o „sposobie” ubierania w słowa różnych rzeczy). Myślę, że sprawą, która bardziej nawiązywałaby do tematu posta jest to, że jedynym przypadkiem, w którym oceniam „po wyglądzie” są starsi ode mnie mężczyźni (dla mnie to od ok 30 do 50 lat, bo sama mam 18), zwłaszcza nieco zaniedbani, dresopodobni, rzucający niepokojące spojrzenia (nawet jeśli strach ten może być irracjonalny). W takich przypadkach w biały dzień na chodniku obok szkoły gdzie kręcą się jacyś ludzie, czuję spory niepokój. I tak sobie myślę, że pod tym względem kobiety naprawdę mają ciężko. Bo myślę, że to jednak nasze niepokoje. Tylko jak z nimi walczyć, jak walczyć z ich przyczynami i poczuciem zagrożenia, kiedy kobieta kobiecie potrafi powiedzieć „jakby była mądrzejsza to by jej nie zgwałcił”?
Bardzo fany tekst, gratuluję refleksji nad tematem, bo spodziewałam się kolejnego „Każdy tak robi, więc to jest spoko”. Na szczęście się nie zawiodłam :).