Komentarze do: NAĆPANI

Autor: Kokardka

Kokardka — Thu, 12 Nov 2015 11:36:00 +0000

Piękny tekst, naprawdę. Sama w jakimś stopniu tkwię w lekko toksycznym związku. Ba! Małżeństwie. Ale walczymy, walczymy aby było spokojnie. Najważniejsza jest świadomość, że wiemy, że jest źle. Jesteśmy ze sobą 8 lat. Bardzo ciężkich 8 lat. Niestety mój mąż pochodzi z rodziny gdzie szacunek jest na poziomie 0. Nikt mi nie powie, że można być innym z charakteru niż rodzina. Przez 18 lat zdążył wsiąknąć. Potem pojawiłam się ja. Ta która szanuje, pomaga, kocha. Niestety jego toksyczność przeniosła się też na mnie. Dolewając do tego wszystkiego przez parę lat mieszkaliśmy u jego rodziny. Niestety. Potem nagle po wyprowadzce okazało się, że może być w domu cisza i spokój. Może być pięknie. Niestety czasami powraca wojna i rzucanie w siebie słowami okropnymi. Wiem, że trzeba zacząć od siebie. Mamy ciężkie charaktery ja przez niego znerwicowana on z toksyczną przeszłością – ale walczymy cały czas. Oby się udało.

Autor: Jerry Smith

Jerry Smith — Tue, 10 Nov 2015 11:40:00 +0000

Ostatnio od ok 55-letniej kobiety usłyszałem, że nie kocha męża, że od dawna jest z przyzwyczajenia. To było chyba najsmutniejsze, co w życiu usłyszałem. Z usta nastolatki, albo dziewuchy po 20-ce naprawdę brzmiałoby to inaczej… To tak a propos toksycznych związków…

Autor: Nataszka

Nataszka — Tue, 10 Nov 2015 11:33:00 +0000

no właśnie jestem na tym epapie..podróże,które zawsze kochałam kursy , nauka języka , którego zawsze chciałam się nauczyć zmiana ch… pracy na mniej ch… itp , jestem szczęśliwsza zdecydowanie niż w koślawym niby związku mimo to jest to nie ukrywajmy mała ucieczka ponieważ w natłoku zajęć odpuszczam poznawanie drugiej osoby… bardziej trzeba skupić się na pokochaniu siebie pomijając inwestycje w swój tyłek a tego nie potrafię

Autor: Agata - Ruby Times

Agata - Ruby Times — Mon, 09 Nov 2015 16:15:00 +0000

Taaak, to chyba było „O sztuce miłości” :)

Autor: Karolina

Karolina — Mon, 09 Nov 2015 12:40:00 +0000

Terapia terapią – dobra sprawa. Ale może odetnij się od tych silnych charakterów i skup się na sobie? Wyjazd? Kurs? Coś dla siebie. Zadbaj o swoją siłę. A wtedy się rozejrzyj i nie każdy twardy typ będzie taki atrakcyjny. Szkoda zdrowia.

Autor: Karolina

Karolina — Mon, 09 Nov 2015 12:35:00 +0000

Też mi na początku brakowało przysłowiowego rzucania talerzami. Ale teraz, po prawie 5 latach doceniam, że wracam z uczelni o 22 a w domu jest cisza. Zmywarka szumi, pranie się suszy a ciepła herbata na mnie czeka, albo już się robi. Mogę usiąść i zamiast powiedzieć „nie chce mi się Ciebie słuchać” powiedzieć „fuck, jak ja nie lubię poniedziałków, bo to czy tamto” i po prostu rozmawiać, albo oglądać film, słuchać muzy, poćwiczyć. Bez dramatów. Powiedzieć czasem „No stary, chyba Cię poje****”, ale z uśmiechem na ustach i w odniesieniu do jakiegoś idiotycznego pomysłu, a nie do tego, że po prostu jest. :D

Autor: Czytelniczka

Czytelniczka — Mon, 09 Nov 2015 11:28:00 +0000

Nie do końca zgodzę się ze stwierdzeniem, że zachowania wyniesione z domu wpływają na to, jak postępujemy jako dorośli ludzie. Jestem tego żywym przykładem. Niestety, w zupełnie inną stronę.
Wychowałam się w domu pełnym ciepła i miłości. Bardzo kocham moich rodziców, a Tata jest dla mnie najważniejszy. Nawet ważniejszy od męża, jeśli można tak w ogóle stwierdzić. Rodzice są małżeństwem wzorowym, naprawdę. Są razem od trzydziestu lat, wciąż jest między nimi bliskość, chemia, rozmowa, szacunek, lojalność. To samo chcieli wpoić mi.
A ja? Nie wiem skąd się urwałam, ale jestem kompletnie inna. Różni mężczyźni w moim życiu, dużo alkoholu, imprezy, których nawet nie pamiętam, wszystko to uwieńczone poważną nerwicą. Bo jak mogłam tak zawieść ich – ludzi, których tak kocham? Jak mogłam wyrosnąć na kogoś takiego? Ja, dziewczyna, której kontaktów z Ojcem naprawdę można pozazdrościć, powinnam mieć go za wzór.

A swego czasu zachowywałam się nadzwyczaj żałośnie. Do tej pory nie wiem czym to było uwarunkowane, najprawdopodobniej zaniżonym poczuciem własnej wartości, do którego, za młodu, doprowadzili rówieśnicy. Rozpaczliwie pragnęłam zerwać z wizerunkiem ofiary losu. Zerwałam, przeginając w drugą stronę.
Teraz jestem żoną dobrego, czułego człowieka. Ale parę lat temu nasz związek również był tak toksyczny, jak opisujesz. Żadne z nas nie odeszło. Byliśmy od siebie uzależnieni, choć kłótniom nie było końca. Jednak… zawalczyliśmy i widzę, że nasza relacja jest zdrowa. Jest rozmowa, ujawniane wzajemnych oczekiwań, jest troska. Szkoda, że tak bardzo musieliśmy siebie nawzajem ‚pokiereszować, żeby zrozumieć rangę tego związku.
Psychika ludzka to potwór, naprawdę.

Tekst mocny i prawdziwy, jak zwykle zresztą.
Pozdrawiam.

Autor: m0gart

m0gart — Mon, 09 Nov 2015 11:25:00 +0000

Dbaj o męża, bo to wyjątkowy człowiek jest. Trzeba mieć niesamowitą podbudowę, żeby przetrwać jazdy drugiej strony i nie dać się wciągnąć w emocjonalnego rollercoastera, a i kogoś z niego wyrwać.

Autor: Aneczka

Aneczka — Mon, 09 Nov 2015 10:33:00 +0000

„Chyba trzeba po prostu wiedzieć, czego się chce. A przynajmniej czego się nie chce.” +1

Autor: darka

darka — Mon, 09 Nov 2015 10:27:00 +0000

zaje…sty tekst. brawo