Do moich ulubionych przygód autobusowych należał powrót z filharmonii w pewne sobotnie popołudnie, kiedy to już na przystanku pewien chory młodzieniec podchodził do nas co 2 minuty i pytał, czy jechał już autobus. I tak wracał co chwilę, przez 20 minut. Następnie godzinny przejazd wydłużył się ponad dwukrotnie, gdyż chora umysłowo staruszka wciskała przycisk stop na każdym przystanku (przystanki były na żądanie), więc zatrzymywaliśmy się wszędzie a nikt nie wysiadał. Potem kierowca wyszedł żeby wprowadzić do autobusu człowieka na wózku i go przypiąć pasami, więc to trochę trwało bo na miejscu dla wózków stał bezdomny z dobytkiem życia i musiał się przenieść w inne miejsce, a się nie spieszył. Zwieńczeniem tej podróży było cudowne powstanie kaleki, wzięcie wózka pod pachę i wyjście z autobusu po dojechaniu do celu :D Czułam się jak w jakiejś serii niefortunnych zdarzeń :P