Komentarze do: Płakać nie będę

Autor: S.

S. — Sun, 07 May 2017 11:07:00 +0000

No i znów wracamy do punktu wyjścia. Wytrzymać z samym sobą, to jest nie lada wyzwanie :)
Espero que vas a mejorar tu nivel de español! Que tengas un buen día señorita Pająk :)

Autor: Barbara Grzesik

Barbara Grzesik — Sat, 06 May 2017 16:17:00 +0000

Dziękuję za ten tekst.

Autor: Karolina Pierwanicka

Karolina Pierwanicka — Sat, 06 May 2017 02:50:00 +0000

Idealne do urządzenia wake up’u zwojom mózgowym o barbarzyńsko wczesnej porze :3
Jest coś szczególnego w Twoich tekstach, poza kawałem dobrego materiału do poniesienia w świat i przetworzenia.
Pojawiają się one w najbardziej, ale to cholernie najbardziej adekwatnych momentach życia. Tym razem, w okresie dojeżdżania swojego wnętrza za bycie niewystarczającą w byciu dzikiem (toksyczne podejście, wiem doskonale. Staram się wychodzić z tego regresu mentalnego).
Twoje słowa były niczym strzał otwartą dłonią w tył czaszki – takie „tu się j*bnij!” od najlepszego ziomka.

Dzięki, że jesteś. Tak po prostu ;)

Autor: Dominika

Dominika — Fri, 05 May 2017 21:11:00 +0000

Wiesz, Malv, też miałam podobnie, kilka tygodni temu. Zdałam sobie sprawę, że coś jest nie tak, gdy wszyscy dookoła mnie zaczęli powtarzać, że wyglądam jak zombie. Przecież wcale się tak nie czułam, co oni, wmawiają mi jakieś tu insynuacje?! Meh, to tak nie działa. Wiedziałam, że muszę cisnąć, żeby udowodnić sobie, innym, każdemu, że jestem warta coś więcej niż wszyscy myślą, że też mam ambicje i jakoś szarżując tak do przodu, zapomniałam o całej reszcie. Nie dodałam jeszcze, że właśnie jestem w trakcie matur. Może i to stres i bla, bla, bla, a może jeszcze za mało wystaję nosem ponad stół – ale to nieważne. W pewnym momencie pękłam. Pewnego wieczoru, na dzień przed wystawieniem ocen kończących pewien etap w życiu. Okazało się, że moje ambicje poszły się, za przeproszeniem, jebać, bo nagle ze zmęczenia wpadły dwie złe oceny. I co? I czarna dupa, kataklizm, koniec świata. Najpierw była deprecha, że jestem nic nie wartym śmieciem i nawet do zamiatania ulic się nie nadaję. A potem usiadłam i tak sobie pomyślałam, że kurde, stara, może pora się ogarnąć? Maturę napisać – napiszesz. A to, kim będziesz w przyszłości, przecież wcale nie zależy od jednej głupiej oceny. Gdy sobie uświadomiłam, że pół roku brałam udział w wyścigu szczurów zapominając o własnych pasjach – bum! Poczułam się, jakby ktoś mi 30 kilo zabrał, serio. Pierwszy raz od pół roku poczułam się… wolna. I believe I can fly. I życie stało się prostsze.

Autor: Smok

Smok — Fri, 05 May 2017 15:48:00 +0000

I dobrze! Bo książka, którą napiszesz bo chcesz będzie miliard razy bardziej Pajonkowa niż ta robiona na siłę. Będziemy czekać :D

Autor: Ania Kalemba

Ania Kalemba — Fri, 05 May 2017 15:37:00 +0000

Biegacz biegacza zrozumie! Dobrze napisane :)

Autor: Sparks

Sparks — Fri, 05 May 2017 10:21:00 +0000

Fajnie się czyta o czyimś dorastaniu, wzrastaniu, rośnięciu :)

Autor: MalaMI

MalaMI — Fri, 05 May 2017 09:26:00 +0000

Podobno kochać dzieci powinno się nie za coś, a mimo wszystko. Dodałabym: również samego siebie.

Autor: Tonia

Tonia — Fri, 05 May 2017 08:50:00 +0000

Trochę popłakać warto, bo w każdą zmianę i wybór wpisana jest strata.

Autor: Subiektywnie o fotografii

Subiektywnie o fotografii — Fri, 05 May 2017 08:30:00 +0000

A taka ciekawa byłam Twojej książki. Dobrze, że wiesz czego chcesz. To teraz tak rzadko się zdarza. Dzięki za mądry tekst. Czytanie Ciebie to czysta przyjemność :)