Ale ja nie o tym, sama mam rozwalone kolana i przez ostatni rok treningów – kalistenika/ crossfit/ pole dance- bolaly mnie tak, ze nie moglam chodzic. Do tego barki – tez masakra. Zmienilam powyzsze dyscypliny na jedna: wolne ciezary. Zaliczam kazdego miesiaca postepy, panuje nad kolanami, barki tez przestaly utrudniac zycie. Dla tamtych sporotw moje cialo nie jest przystosowane, trudno, pogodzilam sie z tym. I wiesz co? Wolne ciezary, choc na poczatku uwazalam je za przykry obowiazek, teraz sprawiaja mi wiecej radosci i dumy z siebie, niz kolejny trick na rurce czy kolejny pull up. :)

„Cyrku Motyli” nie widziałem, zapiszę sobie. Dla mnie hitem filmów motywacyjnych pozostaje niezmiennie „American Beauty” ;)

Życie z dnia na dzień to hobby ogromnej części naszego społeczeństwa. I do tego marudzenie i narzekanie na rzeczywistość. Tacy ludzie podcinają skrzydła i po prostu odbierają chęć do życia, bo co to za życie, gdy czujesz, że okoliczności zawsze są przeciwko Tobie, wszystko idzie nie tak, a ludzie są wredni i złośliwi? „Modlitwę Polaka” odmawiają pewnie codziennie ;)

Lubię Twoje teksty, bo wydają mi się – ciut może uogólniając – wyważone i empatyczne, w tym jednak odjechałaś trochę w krainę prostych, a mocno wątpliwych prawd w stylu youtube’owych wirtuozów samorozwoju, co jest o tyle przykre, że pocieszna ta kasta dryfuje zazwyczaj kilka pięter poniżej Twojego poziomu.

Być może chodziło Ci o to, żeby – biorąc pod uwagę własne predyspozycje – robić tyle, ile można, jak nie dwie godziny, to chociaż dwa kwadranse własnej dobie „ukręcić”, i tu pełna zgoda, warto spróbować, bo zwykle mamy mniejsze czy większe zapasy czasu, który marnujemy, ale nie wiem, czy najlepszym motywatorem jest wzbudzanie w kimś poczucia winy, że się z czymś nie wyrabia, bo pracuje „jedynie” 14 godzin dziennie, podczas gdy ci „zwyczajni herosi” z Twojego tekstu to nie takie rzeczy i w ogóle i ho ho.
A już zdanie „Skoro tego nie robisz, to znaczy, że Ci się nie chce”, to, jak dla mnie, mocne przekroczenie granicy, jak gdybyś chwilowo zawiesiła wyobraźnię (i doświadczenie) i nie umiała zauważyć, że czasem może się w życiu trafić przeszkoda, która naprawdę coś nam uniemożliwia i nawet tuzin Jasiów Meli tego nie zmieni.