Komentarze do: Stół bez nóg

Autor: ew.

ew. — Thu, 27 Aug 2015 11:44:00 +0000

pakujesz się w bagno, a później po miesiącu czy roku (różnie z tym bywa), uświadamiasz sobie własną głupotę i nie możesz uwierzyć, jak bardzo wielki błąd popełniłaś :) ale z reguły już jest za późno. Znam to z autopsji ;)

Autor: Orimonka

Orimonka — Tue, 28 Jul 2015 14:52:00 +0000

Och. Świetny wpis. Lepszy niż niejedna książka.

Autor: Nemesis Nave

Nemesis Nave — Sun, 26 Jul 2015 15:04:00 +0000

To w tym złego, że takim skakaniem kwiatka na kwiatek rani się osoby, które się przywiązują. Tym bardziej, że przecież zawsze można sobie szukać innego swingersa do pary, a nie rozwalać rodzinę, bo „się znudziło”.

Autor: Paulina

Paulina — Sun, 26 Jul 2015 08:57:00 +0000

Jestem pod wrażeniem twojego talentu literackiego, który oddaje
rzeczywistość tak, że sobie myślę „sama bym tego lepiej nie ujęła” czyli dwoma słowami (kończąc to zdanie wielokrotnie złożone) ZAKOCHAŁAM SIĘ… ale zostanę przy obecnym mężu, dziecku i psie.

Autor: Agn.

Agn. — Fri, 24 Jul 2015 08:46:00 +0000

Jasne, z nudą można walczyć i trzeba, ale pod warunkiem, że w porę zorientujesz się, że coś się wypaliło, coś nie gra, nie kręci jak kiedyś.
Niestety często jest tak, że tak naprawdę to nie szukasz czegoś nowego, nie oglądasz się za innymi, nie wchodzisz na portale randkowe. Po prostu któregoś dnia pojawia się w twoim życiu ktoś zupełnie różny od twojego partnera, z innymi wartościami, podejściem do życia, poczuciem humoru, zainteresowaniami. I zamiast w porę się odwrócić i wyjść, to ty się w tą nową znajomość pakujesz. I uświadamiasz sobie, że można żyć inaczej, że chcesz żyć inaczej. I fundujesz sobie na własne życzenie to właśnie bagno, o którym pisałam, kiedy musisz wybierać pomiędzy szczęściem swoim, a swojej rodziny, kiedy musisz piekielnie zranić najbliższe ci osoby. Po prostu musisz. Bo teraz już trudno myśleć racjonalnie. Co cię teraz obchodzi nuda w małżeństwie i walka z nią, skoro się zakochałeś, przepadłeś, pozamiatane. A i wygodny, piękny dom pod lasem zamienisz na ciasne, jednopokojowe mieszkanko.
Nie staram się bronić M, nie twierdzę, że postąpiła dobrze. Nie mówię, że próba naprawy małżeństwa, walki z nudą, czy terapia byłyby bez sensu i nie przyniosłyby rezultatów. Ale jestem w stanie zrozumieć, że doszła do takiego punktu, z którego nie umiała znaleźć wyjścia, albo zwyczajnie nie chciała. Musiała po prostu rzucić się w ogień i czekać na rozwój wypadków.

Autor: Jacek eM

Jacek eM — Thu, 23 Jul 2015 09:10:00 +0000

Takiego myślenia to ja z kolei nie rozumiem :)

Autor: Jacek eM

Jacek eM — Thu, 23 Jul 2015 09:07:00 +0000

Widzisz, ja prawie byłem w sytuacji M. albo prawie J., zależy od okresu w życiu. Nie znam Twojej sytuacji, więc nie wiem, co to za „bagno”, bo za chwilę mówisz o „wygodnym, cudownym życiu”. Ale w tekście Malviny nie ma bagna, tylko jest nuda i wypalenie, a to ogromna różnica. Z bagna moim zdaniem trzeba wiać, z nudą – walczyć, do tego wspólnie.
Mamy czasy, kiedy łatwiej i wygodniej jest wymienić na nowe, niż naprawiać. Żeby nie było, bo to trochę zabrzmi nieskromnie, a nie o to chodzi. My się zdecydowaliśmy naprawiać przy pomocy psychologa (właściwie psychologów, bo terapie małżeńskie tak są przeprowadzane) i z perspektywy czasu widzę, że to dopiero jest odwaga – wywlekać na światło dzienne cały gnój i syf po to, żeby ten gnój i syf dokładnie poznać i zrozumieć skąd się bierze. I chcieć go posprzątać.

Uciec jest łatwo. Ale ile można uciekać?

Autor: Agn.

Agn. — Tue, 21 Jul 2015 15:18:00 +0000

Tak myślisz? To właśnie jest odwaga?
Kiedyś zachowanie M bym potępiła, napisałabym, że głupia baba z niej, że rozbija rodzinę, że ma wszystko, więc czego jeszcze może chcieć. Kiedyś śmiałabym się z niej, że wpakowała się w takie bagno, bo jak nie chcesz, to się przecież nie pakujesz, nie? To takie proste.
Ale kiedyś też sama bym się w takie coś nie wpakowała, ani by mi przez myśl nie przeszło, żeby porzucić moje wygodne, cudowne życie dla kogoś zupełnie innego, bardziej skomplikowanego i totalnie nieprzewidywalnego.
Kiedyś.
A teraz? Teraz nie wiem, czy większą odwagą jest zostać i próbować powrócić do normalności, czy odejść, przeciwstawić się całemu światu i zacząć życie od nowa. Rzucić się w otchłań, bo w końcu nie masz pewności, czy to nowe życie ci wyjdzie, czy okaże się totalną porażką.
Mam nadzieję, że za jakiś rok będę myśleć tak jak Ty. Naprawdę cholernie na to liczę, bo na razie się nie zanosi… ;)

Autor: Jacek eM

Jacek eM — Tue, 21 Jul 2015 06:59:00 +0000

Albo do czasu aż M. stanie się stara i nie będzie nowych, młodszych opcji. Nowy to ewentualnie będzie pies. Albo stado wrednych kotów.

Autor: Jacek eM

Jacek eM — Tue, 21 Jul 2015 06:57:00 +0000

Jesli jednak nie odjebałaś i zostałaś pomimo braku psa i dziecka, to masz wiecej odwagi niż Ci się wydaje :)