Komentarze do: Z cyklu: Rozmowy o umieraniu

Autor: Ponk

Ponk — Thu, 17 Nov 2016 20:08:00 +0000

Po pierwsze nie jest to święto. To dzień lub raczej dni wspominania i zadumy nad życiem. Po drugie Twoje ostatnie zdanie mówi wszystko. Po trzecie religia nie mówi że powinieneś wszystkich lubić, ze wszystkimi rozmawiać lub udawać cokolwiek nawet w stosunku do rodziny.

Autor: S.

S. — Sun, 06 Nov 2016 21:44:00 +0000

No oczywiście, że nie ma. Aczkolwiek wielu ludziom opisanym w tekście na pewno tak się wydaje, że wydać majątek na pomnik to trzeba bo tak Pan Buk przykazał :)

Autor: Anna

Anna — Sun, 06 Nov 2016 17:57:00 +0000

Chrześcijaństwa do tego nie mieszajmy, bo nie ma z tym nic wspólnego ;)

Autor: M

Sat, 05 Nov 2016 09:56:00 +0000

Wydaje mi się, że taka po prostu ludzka natura. Przerażająca jest wizja śmierci dla niektórych. Strach przed zapomnieniem. Sądzę, że po to stawiają sobie te pełne przepychu pomniki, niemal monumenty, aby coś jednak zostało po nich na ziemi. Niech ludzie widzą i wspominają, chociaż jeden dzień w roku, że oto tu leży Kowalska. Czy to płytkie? Może i tak, może i nie. Ciężko ocenić, osobiście wolę skromne nagrobki, ale jeśli komuś to pomaga w oswojeniu się z nadchodzącą śmiercią to niech sobie nawet walnie grób wielkości małej piramidy (o ile nie zadłuży połowy rodziny:)). Na zdrowie.

Autor: Frida

Frida — Fri, 04 Nov 2016 15:12:00 +0000

Ze śmiercią widzę się nie tylko od święta, głównie przez, a może raczej dzięki swojej pracy, w której umieranie jest normą, jest rzeczą naturalną. Bo tym właśnie jest śmierć, naturalną częścią życia, tak ja ją widzę, czuję, gdy ktoś umiera mi na rękach, gdy myję stygnące ciała, bo to też należy do moich obowiązków. I może dlatego, nieraz, trochę uwiera mnie to święto, którego zresztą nie obchodzę, bo chrześcijanką nie jestem. Boli mnie pewne niezrozumienie śmierci, odsuwanie od siebie jej tematu, skrywanie się przed nią za fasadą z kwiatów, pomników…boli mnie, żal mi po prostu ludzkiej próby zatrzymania ulotności. Ludzki lęk przed czymś, co i tak każdego z nas dotyczy. Ale właśnie też- każdy radzi sobie z tym na swój sposób. Dlatego ja wielu ludziom zostawiam cmentarze i święta a sama…robię swoje:)

Autor: Rafael

Rafael — Thu, 03 Nov 2016 16:37:00 +0000

Jednak wole jak piszesz coś zabawnego ;) Chyba że to nie Twoje „historie” ;)

Autor: S.

S. — Thu, 03 Nov 2016 14:54:00 +0000

Kremacja to taki dobry słowiański zwyczaj :)
Na co komu ten monumentalizm? :)

Autor: entropysphere

entropysphere — Thu, 03 Nov 2016 14:42:00 +0000

Nie po śmierci, przecież budowniczy/sponsorzy grobu są nadal na tym padole.
Na szczeście teraz jest modna kremacja – więc wielkie groby potrzebne nie są. Z drugiej strony groby wyglądające jak półki są dośc dziwne…

Autor: entropysphere

entropysphere — Thu, 03 Nov 2016 08:54:00 +0000

Gdzies w Ameryce Poludniowej jest zwyczaj, zeby w ten dzien nie chodzic po grobach tylko wsponinac tych ktorzy odeszli. Kazdy w domu ma cos a la oltarzyk z tym co mowi o jego zyciu, np. chochla, ktora gotowal, ulubiona czapka, ksiazka…. Ludzie spotykaja sie tam i wspominaja co zrobili fajnego razem.

Autor: Daniel Chrzciciel

Daniel Chrzciciel — Wed, 02 Nov 2016 21:53:00 +0000

Pamiętam, że jak byłem młodszy to strasznie wkurzało mnie to święto. Nigdy nie rozumiałem, co ma mi dać chodzenie nad grób siostry prababci, której nigdy nie znałem i w żaden sposób nie mogłem jej powspominać.
Od tamtego czasu mój tata przeżył wypadek samochodowy, siostra miała raka piersi, a ukochany facet podjął dwie próby samobójcze, z czego jedna cudem skończyła się dobrze.
I w tym roku naprawdę się cieszyłem, że nigdy nie miałem z tymi ludźmi, których groby odwiedzam, nic wspólnego :/.

Bardzo smutny tekst :(